RifRocKerZ

New Order Vs Doctor Explosion

2012-02-03T01:30:00.000+01:00

E esta é unha das mellores adaptacións dos últimos tempos, a versión que fixeron os asturianos Doctor Explosion do superhit de New Order 'Blue Monday', un tema fundamental para comprender a década de 1980, e a posterior música electrónica, e aínda a día de hoxe o maxi-single británico máis vendido da historia.

Aquí tedes o tema orixinal no single homénimo, publicado en marzo de 1983 por Factory Records, no video nun directo de abril do mesmo ano...

Noutras ocasións xa temos disertado sobre a dificultade de trasladar un tema de música electrónica ó formato dunha banda de rock, pero ahí estan Doctor Explosion para saírse sempre da norma, e que pareza así de sinxelo. O video é de tve do ano 2006, e non foi publicado ata o seu último álbum do pasado 2011 "Hablaban con Frases hechas".

The Fall Vs...

2012-02-02T14:50:00.002+01:00

E o máis grande de todos tampouco se pode resistir a incluir unhas cantas versións en cada un dos seus álbumes, e aínda máis nos seus concertos e sessións de estudio. Mark E. Smith dispara a todo o que se move, e tanto lle teñen estilos ou épocas, as súas influencias son todas e xa está, e ahí está a súa incontinencia con The Fall á hora de versionar todo o que lle da a gana, pero as que máis me gustan son cando se queda atascado na década de 1960, dende os pecaminosos desertores The Monks a The Other Side, de Wanda Jackson a The Sonics, ahí os tedes, pero os seus covers dan para moitas entregas máis...

Poison Idea "Pajama Party"

2012-02-02T11:30:00.000+01:00

Cada semana previa a unha Falsenite ahí estamos repasando unha e outra vez temas que imos apartando para a sesión, e por suposto cae algún álbum mítico de versións. Este 'Pajama Party' dos Poison Idea non ten nada doutra galaxia polo que vaia a aparecer nas enciclopedias, son algúns dos seus temas favoritos, a toda hostia e para diante, ó seu estilo e punto, era o que eles vendían. Pero en realidade este álbum, funciona como retrato dunha xeración, ou dunha parte dela que non tiña máis pretensións que o hardcore polo hardcore, a festa pola festa, e incordiar por incordiar... esquecédevos de doctrinas politicas nin ideais artísticos ou cálculos matemáticos máis propios do movimento, eran de Portland e o resto dáballes igual. Soaban demasiado a rock clásico para o hardcore de california, demasiado punk para o grunge da cercana Seattle e pouco intelectuais para o post-hardcore do resto do país, e nunca cambiaron. Formados en 1980 'Pajama Party' foi o seu disco de versións, que chegaba en 1992 xa cara o final da súa carreira (separáronse o ano seguinte, aínda que con dúas reunións posteriores) e ahí se divertiron versionando aos New York Dolls, The Who, MC5 e ata Little Richard e Elvis... sen dúbida o álbum de versións dunha xeración. Aínda que sí, ó final vos sorprenderá coas versións de Jimmy Cliff e Booker T. Jones.

Aviso: poñer a todo volume!!!!!!!

POISON IDEA "Pajama Party"

(Vinyl Solution/American Leather Recs, 1992)

faite con Pajama Party no blog Cosmozebra.

The Fleshtones Vs...

2012-02-02T02:00:00.000+01:00

E xa que The Fleshtones nos visitan nestas datas imos incluír tamén unhas cantas versións de clasicazos dos que tanto lles gusta facer en directo...

The Cynics Vs...

2012-02-01T17:27:00.000+01:00

Seguimos con mitómanos, pero é que no caso dos Cynics, a versión é unha das esencias do seu xénero, sen covers non habería revival, e sen el moitos destes temas sería moito máis complicado que alguén se molestara en recuperalos para que chegaran ata nós. 'Cry, Cry, Cry' dos Unrelated Segments, 'I'm in Pittsburgh and it's raining' dos Outcasts, o 'Gloria's Dream' dos Them post-Van Morrison, ou o 'You never had it better' dos Electric Prunes, e a monstruosa 'Last Time Around' dos The Del-Vetts, e así de memoria poderíamos seguir moito rato, pero a miña favorita é a versión que fan do tema 'ABBA' dos Paragons...

Hellacopters Vs...

2012-02-01T16:39:00.000+01:00

Outra das bandas máis mitómanas das últimas décadas foron The Hellacopters, aquí os tedes facendo algúns dos seus temas favoritos do soul e a algunhas das súas principais influencias do punk dos 70. 'Television Addict' dos australianos The Victims, o 'Whole Lotta Shaking in my Heart' de Smokey Robinson & The Miracles (daquel fantástico Ep compartido cos Flaming Sideburns no que tamén incluían o 'Get Ready', tamén de Smokey Robinson vía Rare Earth), e por suposto os Rolling Stones ('Gimme Shelter') e The Stooges (tremenda a versión hipervitaminada do 'I Got a Right', pero non a atopo, así que aquí vos queda o 'Search & Destroy' en directo), ata o 'A House is not a motel' dos Love de Arthur Lee...

Devo Vs...

2012-02-01T15:01:00.002+01:00

DEVO Vs. Neil Young, Steve Barri, e os Rolling Stones

descarga sesión Jazzerz

2012-01-31T00:19:00.000+01:00

E despois de tanto resubir arquivos, rematamos o mes con material novo, esta é un fragmento da sesión do pasado venres, unha hora de corrido, sen cortes, con algunhas das miñas pezas favoritas de jazz, ahí atoparedes a Coltrane, Mingus, Miles Davis, Maceo Parker, Dizzy Gillespie, Archie Shepp, Woody Herman, Herbie Hancock, e por suposto o homenaxeado da noite, Thelonious Monk...

Munstaphá "Jazzerz session"

(sesión Rif-Rock 27 xaneiro 2012)

faite con Jazzerz Munstapha.

Sesión de Marinocha

2012-01-30T14:23:00.000+01:00

Despois do affair Megaupload, outros servicios temén se están a cair, algúns non de todo pero eliminando numerosos enlaces, a primeira sesión do ano a cargo de Marinocha, desapareceu esta fin de semana da súa conta, así que probamos a subila de novo, e desta vez toda mesturada nunha soa pista, moito máis elegante que antes, donde vai parar... (o novo enlace tamén esta cambiado na anterior entrada).

faite coa sesión de Marinocha... Rápido, que igual non dura moito!!!!

[ver entrada orixinal]

The AllNight Workers, adianto do novo Lp

2012-01-29T13:36:00.002+01:00

Xa queda menos para a saída no novo lp dos The Allnight Workers "One More, Please" a cargo de Grabaciones de Impacto. Logo de presentarnos o seu 7'' exclusivo limitado a 100 copias de "Sunny home of love / You can't make me" (se aínda non o tedes podedes babear coa cara b no seu bandcamp) agora chega un tema de adianto do seu segundo álbum, titúlase 'You drive me crazy' e sona así de ben... que ganas de telo xa!!!

sesións singles2011

2012-01-28T14:34:00.000+01:00

Co recente peche de megaupload, quedáronse no limbo a maior parte das nosas sesións, non sei se algún día nos poñeremos a recupera-las todas, pero alomenos voltamos subir as sesións do que van deste ano, tóda-las entregas dos Singles2011 (a primeira sesión do ano de Marinocha tamén ten novo enlace). Así que ahí van, resubidas ó mediafire, e tamén nas entradas correspondentes modificamos os enlaces:

Singles2011

Selección de Munstaphà.
[entrada orixinal]

Esta é a selección de Munstaphá para a sesión do pasado día 14. Son 40 temas en dous volumes co mellor do 2011, ou si preferides, algo así como os temas do ano pasado que máis veces sonaron no Rif-Rock.

E aquí tedes os novos enlaces:

1ª parte

2ª parte.

Singles2011

Selección de Kurco SoundSystem.

[entrada orixinal]

Esta é a selección de Kurco do 2011, en tres volumes, que por suposto son moito máis amplos do que tivo oportunidade de poñer o pasado día 14, pero esta é a súa visión completa co mellor do ano pasado.

Aquí tedes os novos enlaces:

1ª parte.

parte 2 e 3.

GZ Canibal 2011

Seleccionado por Munstphà.

[entrada orixinal]

E por último aquí tedes a separata co mellor do 2011 na nosa querida GZ Canibal!!! o volume máis esperado que moitos non tivéchedes tempo aínda de descargar, todo extraído da mesma sesión do día 14... algúns quedaron atrás, pero aquí tedes a 16 bandas tremendas!!!

Este é o novo enlace:

GZ Canibal 2011.

Ven, pois a ver agora canto duran ahí aloxadas...

Thelonious Monk. Venres 27

2012-01-27T00:32:00.000+01:00

O pasado 17 de xaneiro cumpríronse 20 anos da morte de Thelonious Monk, o piano por excelencia do bebop e da xeración de renovadores do jazz. Por outros compromisos o deixamos pasar, pero esta semana, para rematar o mes unha boa dose de jazz (cos principais paus que distinguiron a Monk: bebop, hardbop e jazzmodal) nunha nova entrega das nosas sesións intermitentes de homenaxe ós nosos heroes... a ilustración do cartel de Corryn Jackson.
A sesión esta noite Venres 27 de xaneiro.

Thelonious Monk Quartet. London 1965

2012-01-27T00:29:00.000+01:00

Thelonious Monk Quartet 1966

2012-01-26T15:37:00.000+01:00

Aquí tedes uns cantos fragmentos da xira europea de Thelonious Monk de 1966 xunto co seu quarteto naquel momento. A formación era Charlie Rouse ó saxo tenor, Larry Gales ó contrabaixo, Ben Riley na batería, e Monk ó piano. En primeiro lugar un frangmento de case media do 17 de abril en Dinamarca, nos que interpreta 'Lulu's back in town', 'Don't Blame me' e 'Epistrophy'. A continuación un fragmento coa mesma duración aproximadamente, desta vez dun concerto en Polonia, incluíndo a peza 'Round Midninght', e por último o 'blue Monk' interpretado en Londres no mesmo ano. Todo incluído na serie de dvds Thelonious Monk Live'66, sobre todo destaca o que inclúe os seus concertos en Copenhage e Oslo. Ahí van uns fragmentos...

"Straight, No Chaser" documental sobre Thelonious Monk

2012-01-26T12:40:00.000+01:00

Se recordamos a Thelonious, outras das pezas imprescindibles é o documental "Straight, No Chaser" dirixido por Charlotte Zwerin en 1988 e coa producción de Clint Eastwood. Cheo de material fantástico, que é o bó que ten facer documentales sobre alguén cando aínda está vivo. Aquí tedes unha boa e ampla reseña do filme tomada do blog Cine Con Jazz:

Straight, no chaser fue una producción Clint Eastwood del año 1987. La directora es Charlotte Zwerin. Straight, no chaser viene a ser el título de una de las más famosas composiciones del protagonista en cuestión, que no es otro que el pianista americano Thelonious Monk. El haber escogido a este personaje, y no a otro del mundo del jazz, tiene su razón de ser en la particular personalidad de este músico nacido en Rocky Mount (Carolina del Norte) en 1917.

En la cinta acompañamos al pianista por varias de sus giras mundiales. Monk murió en 1982. Apartado de la escena musical por decisión propia a mediados de los años 70, una más de sus extrañas decisiones de su extraña idiosincrasia, el documental recoge momentos grabados en la década de los 60 y recuperados aquí como una especie de recopilación de imágenes representativas de su persona. Aderezado por diversas opiniones de músicos acerca del estilo musical de Monk, el collage compuesto refleja de manera bastante fiel el universo totalmente distintivo de este pianista y compositor. Imbuido de esa manera de tocar y componer iconoclasta que tenía Monk, el documental en todo momento tiene un aspecto formal muy cercano a la heterodoxia propia de su protagonista: al compás del comportamiento de Monk, así como a hachazos, sin seguir un patrón definido, guiándose más por el instinto que por otras cosas, irá marcándose el ritmo de la cinta.

Monk retratado fielmente, un Monk íntimo y desconocido, del que se extrae una visión que da lugar a que nosotros saquemos claves que expliquen su manera no sólo de vivir, sino también de componer, de la manera que Monk tenía para proyectar su mente en forma de música. Una personalidad única. Lo vemos en ocasiones como aislado del mundo, incluso de sus propios compañeros. Lo vemos apartado de todos en la espera de un aeropuerto. Antes de entrar a escena. Su peculiar forma de tratar a los periodistas durante una entrevista. Somos testigos de ese universo para el que, efectivamente, sólo él, o muy pocos más, parecía tener pasaporte. Bueno, pues a eso nos invitan con esta película. A compartir momentos, a observar a un genio. Para el que no conociera la vida de este personaje, con Straight, no chaser puede hacerse una idea más que aproximada de la misma. Un descubrimiento en todos los sentidos. Si uno empieza por escuchar su música y acaba desconcertado en primera instancia, quizá con la visión de esta película pueda sentirse, cuando menos, algo más capacitado para entenderla. Para el que ya sepa de su vida y obra, Straight, no chaser sirve para sentirse más cómplice, si aún cabe, con Monk. Lejos de cualquier pretensión de hacerse notar en la película, no vemos señales de vida ni de productor ni de directora en ningún momento, no se inmiscuyen en una labor hipnótica que involuntariamente corresponde, sin que él lo sepa, a Monk, el llamado “sumo sacerdote” del bop.

THELONIOUS MONK: Straight, No Chaser.

1988. USA dir: Charlotte Zwerin. Prod: Clint Eastwood.

documental.

Aquí o tedes nunha calidade bastante boa, en 9 cortes, ahí vai o primeiro, pero seguide...

"Thelonious Monk. The Life and times of an American Original" de Robin Kelley

2012-01-26T02:58:00.001+01:00

E comezamos repasando o universo de Thelonious Monk, e por suposto dunha figura tan xigante como a súa tiñamos que recomendarvos un gran tomo sobre a súa vida e obra, o máis completo e máis recente é do ano 2009, de Robin Kelley, aínda non traducido ó castelán, pero tremendo de principio a fin nas súas más de 600 páxinas.

ROBIN D.G. KELLEY

"Thelonious Monk. The Life and Times of an American Original"

(Free Press, 2009)

Aquí tedes un extracto da crítica que fixo Antonio Muñóz Molina en El Pais en outubro do 2009 [ver artigo completo]:

"...Otros se extenúan en vano queriendo lograr a base de aspavientos y de imposturas algún simulacro de originalidad. Thelonious Monk no se pareció nunca a nadie. Creció en la digna pobreza de la clase trabajadora negra que emigraba desde el Sur agrario, atrasado y racista a las capitales industriales del Norte y siguió siendo pobre, con periodos cortos de relativo bienestar, hasta el final de su vida. En un pequeño club de Harlem, Minton's Playhouse, en los primeros años cuarenta, empezó a tocar como no lo había hecho nunca nadie, pero el crédito por la gran transformación del jazz que tardó mucho todavía en llamarse bebop se lo llevaron sobre todo Charlie Parker y Dizzy Gillespie, mientras él permanecía en la pobreza y en la sombra. Parker y Gillespie lo trastornaron todo acelerando al máximo la velocidad y exagerando el virtuosismo: Monk prefirió la apariencia de sencillez, las lentitudes contemplativas. Inventó una música en la que otros brillaban más que él y una estética personal que se convirtió en moda: la boina, las gafas de sol en plena noche, la perilla de cabra. Jugaba al tenis con la misma destreza desconcertante y versátil con que tocaba el piano y cuando tenía algo de dinero preparaba cazuelas de espaguetis con albóndigas.

Robin D. G. Kelly le ha dedicado ahora una extraordinaria biografía, Thelonious Monk, The Life and Times of an American Original. La mejor manera de leerla es escuchando de fondo los discos de Monk, sintiendo en cada nota del piano, como en una sesión de espiritismo, una presencia que el paso de los años no desdibuja. Pero cuando acaba la música y uno cierra el libro la presencia no cesa. El silencio también tiene que ver con Thelonious Monk, que eligió recluirse en él al final de su vida, estragado por la enfermedad y el agotamiento: un silencio que según él decía es el ruido más estruendoso que existe en el mundo."

Aquí tedes unha previsualización en Google Books:

The Meters (1969)

2012-01-25T23:28:00.000+01:00

Aquí vai un discazo dunha desas bandas ás que se lles presta pouca ou ningunha atanción, eu mesmo o tiña totalmente esquecido ata que o vin a semana pasada no blog OdioComicSans, así que fusilo a entrada directamente:

The Meters son unha das bandas máis importantes nos inicios do funk. Procedentes de New Orleans, o funk que eles practicaban e que mellorarían nos seguintes discos (Look-Ka Py Py!!!) era un pouco diferente dos coetáneos como Sly & The Family Stone (ós que lle fan un tributo instrumental con “Sing a simple song”). The Meters centrábanse, sendo maioritariamente instrumentais e tomando moitos elementos do sonido clásido de New Orleans, en ritmos máis complexos cun son máis traballado, que tomaba moitos elementos do sonido clásico New Orleans e que conseguiu influir a multitud de artistas tanto funk como doutros estilos. Pese a ter varios temas de certo éxito como “Cissy Strut”, non o alcanzaron nunca masivamente e a día de hoxe gardan un certo status de grupo de culto.

THE METERS "The Meters"

(Josie Recs, 1969)

faite con The Meters no blog Odio Comic Sans.

La4Pared 'Whisky 12 y Lorazepam'

2012-01-25T01:57:00.002+01:00

La4Pared é o novo proxecto no que anda involucrado o noso amigo Victor Karallada, que xa sabedes que nunca para, mentres graba o novo traballo da Neuroband (Coco tamén é o baixista desta nova historia) e remata de darlle forma ós novos temas de Undertown. Este é o primeiro tema que nos presentan, 'Whisky 12 y Lorazepam' con video clip por todo o alto.

Seguide a La4Pared no seu facebook, e no seu myspace.

Sáb 11 feb: P-FUNK con Comomepos

2012-01-24T17:21:00.000+01:00

E o seguinte sábado será o turno para unha nova sesión monográfica de Comomepos, desta vez adicada ó P-FUNK, todo ese movimento que xeraron George Clinton e compañía ó redor de Funkadelic e Parliament...

Ven 3 feb: Falsenite

2012-01-24T17:18:00.000+01:00

E ademáis xa vos podemos ir adiantando máis sesións para o mes de febreiro. A primeira será o Venres 3 de Febreiro, unha nova entrega de versións, plaxios e desfeitas innombrables... a ilustración non sei de quén é pero viña perfectamente inspirada polos new traditionals (jjj). Así que xa sabedes: a próxima semana fraudes, covers & mixes... FALSENITE!!!

Thelonious Monk. Venres 27

2012-01-24T14:27:00.002+01:00

Muerte por Cowbell! proximamente en concerto...

2012-01-22T19:01:00.000+01:00

Seguimos sen ter data para o concerto en primicia mundial de MUERTE POR COWBELL, pero nós seguimos publicitándoo, por iso de meterllo presión ós artistas... así que xa sabedes, próximamente un tributo a Zappa, con un par!!!

Johnny Otis & Etta James

2012-01-20T19:47:00.003+01:00

Mal día, pola mañan nos levantamos coa nova da morte de JOHNNY OTIS (1921-2012), como titulaban no diario Público "El Padrino del rhythm'n'blues", aínda que foi moito máis ca iso, e do que eu, con tódo-los respectos, nin me imaxinaba que seguira vivo. E pola tarde co pasamento dun dos seus maiores descubrimentos, ETTA JAMES (1938-2012) e a súa voz... e que a pesar das varias enfermidades que sufría, aínda presentou novo álbum o pasado novembro, (artigo recomendado en El Pais: "La fiera nunca domada"). Dous dos grandes!!!

Live in Heartland, xa á venta!!!

2012-01-19T20:16:00.000+01:00

Dende este mesmo fin de semana xa podedes facervos co voso exemplar do novo álbum de Isi Vaamonde. "Live in Heartland" é o seu primeiro lp, grabado con Arturo Vaquero nos seus estudios Abrigueiro, e todo rexistrado case en directo, con menos arranxos que os seus anteriores traballos, aportándonos o son máis crudo e inmediato da banda en 12 temas, dez propios e os covers do 'Heroes' de Bowie e o 'Wish you were here' dos Inmaculate Fools.

En Cambados o podedes atopar polo momento no Ribeira de Fefiñans, no Bar Silva e por suposto no Rif-Rock. Non o deixedes pasar! por só 10€.

Toda a info na súa web, e no seu grupo en facebook.

QVEK

2012-01-19T18:58:00.001+01:00

Seguramente lembrarede á banda THE, neste mesmo blog lle adicamos un par de entradas remendándovos os seus traballos (o seis primeiros do 2008 ó 2010 aquí, fall e rise again do 2011, todo no bandcamp de ttttthhhhheeeee), e hoxe entereime de que xa non existen, pero coa boa nova de que os seus membros seguen en activo. Co fin da banda Carlos emigrou a UK e dende alí nos recomendou os temas do seu novo proxecto: QVEK.

Qvek é máis sucio, máis rápido e máis punk. Qvek é nihilismo musical... se eso existe, claro. Polo momento preséntanos unha maqueta de catro temas gravada cun catro pistas de cassette, lo-fi do auténtico, nada de efectos... e xa nos anuncia que en breve teremos máis material audiovisual.

Facédevos coa demo xa!!! que sei que vos gusta este son tanto como a mín... e a agardar máis novidades.

QVEK "Qvek. 4tracks"

(Qvek, autoed, 2012)

facédevos co debut de Qvek no seu bandcamp.

&amp;amp;lt;a href="http://qvek.bandcamp.com/album/qvek"&amp;amp;gt;Qvek by Qvek&amp;amp;lt;/a&amp;amp;gt;

Samesugas "They are Out There"

2012-01-18T14:31:00.000+01:00

A finais do ano saíu o novo álbum da banda máis clásica da GZ Canibal, os compostelanos SAMESUGAS seguen a ser os abandeirados da independencia musical nesta esquina do mundo, todo un exemplo a seguir para todas esas novas bandas, e un modelo de autoxestión dende o seu selo Lixo Urbano. E semella que cada vez aínda máis activos. "They are Out There" é unha nova colección de 13 trallazos de garage-rock-punk-powerpop-hardcore e tóda-las combinacións posibles que se vos ocurran. Son 12 temas propios 100% Samesugas e o 'Tóxico Injecta' que é unha adaptación do poema de Lois Pereiro Corporal (Je táime). Dende finais de ano o tiñades dispoñible, pero foi nestas primeiras semanas do 2012 cando se comezou a distribuir polas tendas e bares... Podedes facervos con el no seu bandcamp, donde podedes escoitar 7 dos 13 temas, pero sobre todo non deixedes pasa-la oportunidade de levarvos un orixinal á vosa casa: vinilo azul transparente que inclúe o exemplar en cd, por só 12€, irresistible!! a que esperades???

Samesugas "They are Out There"

(Lixo Urbano 2011)

facédevos con They are Out There no seu bandcamp.

<a href="http://samesugas.com/album/they-are-out-there">THEY ARE OUT THERE by SAMESUGAS</a>

singles2011 Off!

2012-01-17T23:36:00.001+01:00

E con esto xa está ben de 2011, que vaia ó carallo que xa lle chegou, pero para rematar ahí vai o noso comunicado oficial, publicado o pasado domingo via facebook:

"Logo de semanas de análise e unha noite completa de riguroso i exhaustivo repaso da mellor música do ano pasado, estamos en condicións de afirmar con rotundidade que o 2011 foi unha grandísima merda!!!"

asdo. Muamar & O Gadafi"

Repasádeo todo na etiqueta Singles2011.

descarga GZ Canibal 2011

2012-01-17T23:11:00.001+01:00

E por último aquí tedes unha separata co mellor do 2011 na nosa querida GZ Canibal!!! extraída da mesma sesión do día 14...

Munstaphá "Singles2011: GZ Canibal"

(sesión Rif-Rock 14-01-2012)
faite con GZ Canibal'11.

descarga Singles2011 x Kurco

2012-01-17T23:09:00.000+01:00

Esta é a selección de Kurco do 2011, por suposto moito máis do que sonou o pasado día 14, pero esta é a súa visión completa do ano pasado. Ahí vai...

Kurco SoundSystem "Singles2011. 3 volumes"

(Sesión Rif-Rock 14 Xaneiro 2012)

faite coa 1ªparte e coa segunda e a terceira.

descarga Singles2011 x Munstapha

2012-01-17T12:38:00.002+01:00

E esta é a selección de Munstaphá para a sesión do pasado día 14, 40 temas en dous volumes co mellor do 2011, ou si preferides, algo así como os temas do ano pasado que máis veces sonaron no Rif-Rock.

Munstaphá "Singles2011"

(Sesión Rif-Rock 14 xaneiro 2012)

faite cos 2 volumes do 2011 seleccionados por munstapha:
2011 pt1 - 2011 pt2

descarga sesión de Marinocha!!!

2012-01-16T14:45:00.001+01:00

Esta é a selección que nos envía Marinocha/Mia Wallas da súa sesión do pasado sábado 7 de xaneiro xunto a Jomitallas, como sempre dende hai tempo, a primeira sesión do ano. En 15 temas e un bonus track!!!

Marinocha "A Primeira sesión do ano"

(sesión Rif-Rock 7 Xaneiro 2012)

faite coa Primeira sesión do 2012!! [novo enlace!!]

polo dominio .gal

2012-01-15T18:54:00.000+01:00

[roubado directamente de Cambados.tk]

Durante estes días ábrese o prazo para que as diferentes organizacións interesadas presenten as súas solicitudes de dominios nada rede perante a institución encargada de concedelos, a ICANN. A idea é que Galiza conte cun dominio propio que agrupe aos contidos referentes á lingua e á cultura. Nestes momentos Catalunya xa goza dese dominio na rede desde hai cinco anos, no seu caso denominado “.cat”, que agrupa xa a 52.000 espazos.

A asociación Puntogal será a encargada de materializar esa solicitude, e tivo desde hai anos o apoio da Xunta (antes da bipartita e agora da do PP), dos tres partidos parlamentarios, e dunha multitude de institucións e asociacións galegas, como a Real Academia da Lingua, o Consello da Cultura, as tres Universidades do país… É un proxecto sen ánimo de lucro, e no momento que xere beneficios estes adicaranse á promoción da lingua e cultura galega nas novas tecnoloxías.

De ser aceptada a proposta pola ICANN, os dominios .gal poderán rexistrarse en 2013. Imaxinádesvos un Cambados.gal, ou Cambadostk.gal? Quizais pronto sexa posíbel! Ti podes dar o teu apoio asinando aquí ou empregando o hashtag #puntogalen Twitter. E se tes unha web ou blog podes inserir un banner de apoio.

Sáb 14: SINGLES 2011

2012-01-13T00:52:00.000+01:00

Este Sábado 14 de Xaneiro, primeiro combate entre Kurco e Munstaphá,
SINGLES2011. Kurco Vs. Munstaphà.

Coma sempre comezando o ano entre os dous cunha sesión para destripa-los mellores temas, álbumes e bandas do 2011, e por suposto algunha frikallada máis... e como último anuncio, por si esperabades a Bin Laden ou á mona chita... nada de nada, Super R moito mellor!!! (reconstrucción de peluca incluída).

2011 na GZ Canibal (en 10 discos)

2012-01-12T06:51:00.000+01:00

A pasada semana xa vos prometera que a selección dos mellores traballos do GZ Canibal 2011 ía ser moito máis interesante que calqueira escolla que se poida facer do resto das españas... E aquí está 10 discos que amosan o bó momento que atravesa Galicia a nivel musical, con tódo-los paus posibles representados, e máis que nos quedaron atrás... Pero estos son os nosos 10 do 2011!!! facédevos con eles como sexa...

10. PEDRITO DIABLO Y LOS CADAVERAS
"El Cuerno del Chivo"
(Green Cookie, 2011)

O disco de surf por excelencia do 2011 chega dende Pontevedra, nun proxecto que comezou unindo a Pedrito Diablo co dúa Die Cadaveras, para a bso de Calaveras y Diablitos (de Troula Animación) e seguiu crecendo ata o definitivo quinteto, que se deixa levar por Morricone, Dick Dale, The Shadows ou os Satan's Pilgrims, 100% instumental e inspirador.

faite con El Cuerno del Chivo.

9. DAS KAPITAL "Ruído Negro"
(A Regueifa, 2011)

O que comezou coma unha xuntanza de home-naxe a Lois Pereiro vía Radio Océano co tema 'Narcisismo' remata por consolidarse neste EP de "Ruído Negro" de 8 cortes (6 temas) no que o sexteto con voz de O'Leo (i Arremecaghoná) desgrana ás súas querencias por Einstürzende Neubauten, Nine Inch Nails ou Resentidos, rítmica impecable e unha factura electrónica post-todo, ademáis da mensaxe comprometido e contundente. faite con Ruído Negro.

8. FRANC3S "Franc3s"
(Los Enanos Gigantes/PIAS, 2011)

Tra-lo éxito das súas maquetas e do seu ep, xa tocaba algo máis serio, e aquí está o álbum de debut de Franc3s, e para eso tiraron a casa pola ventana coa producción de Fino Oyonarte e a colaboración de Triángulo de Amor Bizarro, Planetas, Schwarz, ou Klaus & Kinsky. O resultado, unha nova sobredose do seu universo de deformidades, pero mellor feito.

faite con Franc3s.

7. MATO GROSSO "Blanco Perfecto"
(autoed.MTGS, 2011)

Mato Grosso é a nova marca dos anteriores L'Uomo di Gomma, cambio de nome pero coa misma actitude e forma de facer, puro do it yourself de esencia hardcore con tóda-las etiquetas post- que lle queirades engadir. A única novidade é que desta vez nos entregan unhas cantas pezas con letras en castelán. Guitarras intensas e afiladas e rítmica 100% post-punk. Unha das mellores sorpresas de finais de ano. faite con Blanco Perfecto.

6. THE PHANTOM KEYS "The Real Sounds of..."
(Screaming Apple, 2011)

Tras dous eps espectaculares, por fin chega o primeira lp da banda do Grove, e para a miña sorpresa moito máis r'n'b e menos garaxeiro (ou menos psych) do que agardaba. Un par de covers e dez temas propios que vos poderán soar moitos clásicos do xénero, pero acabaredes por comprender a longa espera deste álbum, feito a conciencia e con sonido auténtico, producido por Mike Mariconda. Dificil de superar. faite con The Real Sounds of....

5. NOVEDADES CARMINHA "Jódete y Baila"
(Lixo Urbano, 2011)

Pouco máis se pode decir do seu segundo lp, ninguén foi capaz de facer un disco tan directo e divertido coma eles, sen ningún tipo de complexos. Seguen ó seu aire e a toda velocidade, e non hai nada do que non se poidan rir. Un pouco máis melódico e con máis toques de garage, pero igual de punk que todo o anterior que fixeron, incuído o 'Santiago Apostol' do Galician Bizarre, e parece que vai para largo... faite con Jódete y Baila.

4. METRALLETAS LECHERAS "Melodías para Romanos"
(Bowery Records, 2011)

Fíxose esperar, pero chegou a comezos do 2011 o que sen dúbida foi o álbum máis divertido do ano. Dende o destroyer do dúo inicial (Rafa Anido e Don Camilo), todo resulta moito máis ensamblado en formato trio (baixo de Zé Pequeno), e o seu instropunkpop xa ten outra pinta. Incluso aportando un tema moi serio ('Composición China'), e resto é puro delirio surrealista. No 2012 nova entrega xa convertidos en cuarteto!!! faite con Melodías para Romanos.

3. TELEPHONES ROUGES "Radiocontrol EP"
(Mama Vinyla Recs., 2011)

RadioControl xa existía no 2010 como maqueta e vía web, pero foi neste 2011 cando Mama Vinyla por fín se deciciu por publicar en vinilo o traballo dos do Grove, e xa era hora, por que son cinco temas de ruidísmo fantásticos, pero sobre todo a peza que abre o ep, 'Helio', un temazo que para min é o mellor do ano neste lado do telón do grelo, e que ademáis entra ata polos ollos gracias ó clip dirixido por Javi Camino. Que hinche!!!

faite con Radicontrol.

2. COMBO DINAMO "Quieto, Muere, Resucita"
(Combo Dinamo/autoedit., 2011)

Este é sen dúbida o disco do GZ Canibal que máis veces escoitei este ano, e iso que agardaba moito máis power pop enérxico, e non este álbum tan británico, pero ó final rematei por pilla-lo punto da nova reencarnación de Combo Dinamo. Moito máis calmada que no seu debut, e aínda máis que na época dos Mistakens. Máis centrado na busca de melodías perfectas e nas atmósferas que na súa rítmica, agás a versión final de Brian Eno, e sobre todo o tema que da título ó álbum (inspirado no filme de Kenevsky), un auténtico cañonazo que vale máis que os álbumes enteiros de outros, e que ademáis tamén entra polos ollos polo vinilo branco, e co fantástico clip a cargo de Héctor Diéguez. faite con Quieto, Muere, Resucita!!!

1. DISCO LAS PALMERAS!
"Nihil Obstat"
(Matapadre, 2011)

E para presentar Nihil Obstat vou a fusilar unha vez máis a reseña de Marinocha...

A pesar do seu nome pouco apetecible, este trío de Sarria non ten nada que ver nin con música disco nin con tropicalismos varios. Desposeídos de baixo (so contan cunha guitarra tuneada cunha corda de baixo), pero con montóns de amplificadores e pedales de efectos, DLP! logran un sonido envolvente noise, spacerock e shoegaze, todo conxugado e provistos de moita enerxía que transmite especialmente unha batería sobresaíente. Así nos presentan o seu álbum de debut despois de pasar por varios concursos maqueteiros donde demostraron a súa valía. La expresión latina abreviada que da nombre al disco proviene de la expresión nihil obstat quominus imprimatur mediante la cual la Iglesia Católica daba su aprobación para la publiciación de una obra. Eu subscribo ata a última palabra. faite con Nihil Obstat.

E o 2012 neste caso sí que promete, e moito...

Xa me tarda!!!!

5 temazos máis do 2011

2012-01-12T06:50:00.000+01:00

Se a pasada semana vos presentábamos as nosas listas co mellor do ano (lista de Musntaphà e lista de Kurco) aquí vos deixo unha selección de uns cantos temas imprescindibles do 2011 que non estaban incluídos neses álbumes e que serán protagonistas na sesión do próximo Sábado Singles2011.

Ahí van uns cantos:

The Black Keys 'Lonely Boy'.

Incluído no álbum El Camino (Nonesuch Recs., 2011)

Sen dúbida o gran hit do ano, un auténtico temazo, que foi single de adianto par un álbum moi irregular, creando unhas espectativas que quedaron moi lonxe de cumprirse, pero coma sempre un video divertidísimo..

The Frowning Clouds 'All Night Long'.

do seu 7'' All Night Long / Dame a Dozen (Saturno Recs., 2011)

Nos últimos anos estes xovencísimos australianos estanse a confirmar como a gran esperanza do r'n'b, e neste 2011 o seu novo 7'' chega da man do selo sevillano Saturno Records, con dous temas, o impresionante 'All Night Long' e 'Dame a Dozen' na cara b, para ir facéndonos aínda máis ganas do seu álbum do 2012... sinxelamente perfecta!!!

Fucked Up 'Queen of Hearts'.

Incluído no álbum David comes to Life (Matador Recs., 2011)

Os canadenses Fucked Up tíñan todo de cara para triunfar este ano e colar o seu novo álbum entre o mellor do ano, pero o seu formato en plan opera-post-hardcore e tan larga convirteuno nun traballo excesivamente pretencioso e esgotador. Pero tiñan temas moi bos coma o seu single de presentación:

The Kik 'My eyes are still dry'.

do seu 7'' My eyes are still dry/Here's Hoping (Excelsior Recs., 2011)

Este 7'' é o debut destes holandeses, e o fan por todo o alto cun tema que parece impecable e pegadizo merseybeat dos 60:

Thee Vicars 'Every Day'.

do seu single "Every Day / Don't Wanna be Free" (Dirty Water Recs., 2011)

A gran esperanza británica do garage beat máis ruidoso, puro rítmo que compite cos grandes consagrados. Tras varios 7'' teñen que confirmarse cun bó lp, seguramente este ano. Veremos que sae de ahí...

a camiseta do 2011...

2012-01-12T06:47:00.000+01:00

Outro clásico entre as tonterías dos RifRocKerZ é a de escoller a mellor camiseta do ano (por suposto de entre as que levamos nós) e este ano, e sen que sirva de precedente, gañou por goleada unha que non levaba eu... de Bígaro (sí, sí o pai de Otto!!!) na súa performance na 3ª Festa do Bigote deste verán, e toda a paranoia dese suposto complot conspirativo contra el... pero esa historia xa a coñecedes todos non??? Así que a Camiseta dos RifRocKerZ do 2011 é para Super R!!! (por certo, vai a quedar alí colgada ata a próxima Festa do Bigote???).

a mellor colección do 2011

2012-01-11T20:30:00.000+01:00

Seguimos facendo de pequenos dictadores do noso mundo escollendo o mellor do ano, e do 2011, non escollimos ningunha portada que nos parecese moito mellor que outras moitas, así que se queda deserto, pero sí recuperamos o do 'mellor recopilatorio do ano', que desta vez vai para...

“Jazz: The Smithsonian Anthology”

(Smithsonian Folkways, 2011)

En realidade é unha actualización da súa colección. Supoño que vos soará o do Smithsonian Institution, que é un centro de investigación con unha rede de museos, arquivos e laboratorios financiado polo goberno dos USA donde pretender preservar e aunmenta-lo seu saber e bla bla bla... En 1973 o xornalista Martin Williams encargouse de organizar unha colección enciclopédica e didáctica sobre jazz, chamada "Smithsonian Collection of Classic Jazz" (Smithsonian Folkways, 1973), unha auténtica xoia, pero que cos anos quedouse obsoleta para tódo-los contidos dos seus fondos e máis unha vez ben definida a división entre jazz clásico e jazz moderno. Así a comezos do s.XXI a institución proxectou unha nova colección, cos mesmos obxectivos enciclopédicos e didácticos, encargada desta vez a un grupo de 47 especialistas, e sete anos despois este é o resultado: “Jazz: The Smithsonian Anthology”, un box set con 6 cds, e un libro de máis de 200 páxinas, no que ademáis de guiarnos pola historia do jazz, ofrécenos unha explicación de cada un dos 111 cortes que se inclúen nos compactos, dende a década de 1920 ata o século XXI. Seguramente a mellor colección editada no 2011.

Radio Birdman "Living Eyes"

2012-01-11T00:27:00.000+01:00

O último clásico do ano pasado foi o Radios Appear de Radio Birdman, así que nada mellor que o primeiro deste sexa o seu segundo álbum, o Living Eyes, un álbum considerado maldito durante moitos anos, sinxelamente por que non se publicou ata tres anos despois da súa grabación cando a banda xa estaba disolta. O caso é que o éxito de Radio Birdman nos seus primeiros anos, a repercusión dos seus directos e a máis que favorable acollida dos seu debut fixo que inmediatamente se meteran no estudio para grabar os seus novos temas. Era 1978 e na curta vida de Radio Birdman xa se convertiran na banda máis influínte de Australia, e incluso moitos periodistas musicais anglosaxóns do outro hemisferio acudían a ás antípodas para coñecer de primeira man que había detrás da lenda dos homes paxaro. Pero incomprensiblemente ningunha compañía se interesaba por edita-lo seu novo traballo, así que a banda ofreceu uns concertos de despedida e Radio Birdman deixou de existir. Os seus membros se repartiron entre varias bandas que mantiñan o son orixinal de Radio Birdman: New Race, New Christs, The Hitmen, The Visitors e un longo etc... O álbum non foi publicado ata 1981, cando Warner se interesou por aquel incunable misterioso, ahí estaban 'I-94', 'Burn my eye' ou o 'Smith and Wesson Blues', e así a lenda de Radio Birdman seguiu crecendo...

RADIO BIRDMAN "Living Eyes"

(Radio Birdman 1978 / WEA, 1981)

faite con Living Eyes en Black Insect Laughter.

concerto de David Falcón

2012-01-10T13:46:00.002+01:00

Con un pouco de retraso a causa de tantos días de festa, aquí tedes un pouco de material do último concerto do 2011, de DAVID FALCÓN, que nos fixo un filtro do que prefería que subíramos á rede. En total seis temas escollidos por el mesmo, catro orixinais e os covers de Neil Young e Airas, incluíndo as colaboracións con Alberto Chaves, Kike "El Hombre de Negro" Barreiro, e Kevi Aragunde. Algún día xa subiremos algunha peza máis sen o seu consentimento (jjj) por que o certo é que estivo moi ben, e pode quedar máis que satisfeito co gran éxito do seu debut en solitario na súa vila, que xa vos digo eu que non é nada fácil. E para nós por suposto foi todo un pracer!!!.
Polo demáis podedes segui-lo seu traballo no seu soundcloud, e agora tamén no seu ambicioso proxecto Pictures in Stereo que xa vos presentamos onte...

Aquí tedes os seis vídeos nunha lista de reproducción:

concerto de David Falcón (pt.1)

2012-01-10T13:45:00.000+01:00

concerto de David Falcón (pt.2)

2012-01-10T13:44:00.000+01:00

Liga de Bocazas. Xornada 15

2012-01-10T13:02:00.000+01:00

Rematou a xornada 15 da nosa Liga de Bocazas do Supermánager, así que toca repaso das 5 últimas xornadas:
X11 - Bocadillo de Champú: 222,40
X12 - Katiuskas: 155,40
X13 - Chejar e Encher: 196,40
X14 - Smashing Patakas II: 195,20
X15 - Muñquita Linda: 257,60

Cada xornada seguen a repartirse as victorias, en 15 xornadas van 13 gañadores distintos, entre os que só repetiron os managers Nafner e Beniigle, este último con récord absoluto de puntuación do que vai de tempada e que o consolida aínda máis como lider da nosa clasificación xeral.

Clasificación Xeral (tras x15):
1ºMuñequita Linda 2.488,60
2º Bocadillo de champu 2.324,40
3º moules team 2.0 2.281,40
4º O que Hay e Moito Vividor... 2.273,40
5º Asec 2.267,00
6º Ruletita Ruletita...13rojo 2.244,60
7º Smashing Patakas II 2.242,60
8º Covirán Tragove II 2.150,60
9º La Serna 90 2.149,40
10º munstaphas 2.128,80
11º San Fransisco 2.103,80
12º JuanRi Team 2.094,80
13º Atutichurrasco (and again, and again...) 2.094,20
14º CHEJAR E ENCHER 2.093,40
15º Dr.No 2.071,60
16º Escabechina 2.019,80
17º Katiuskas 1.926,60
18º O Maximo 1.899,20
19º Winterfel Direwolves 1.892,20
20º are nastim 1.887,80
21º este ano SI 1.803,20
22º The world´s greatest 1.800,20
23º SijoSinConoserANadie 1.761,80
24º Obra1 1.744,80
25º Atomicok47 1.651,60
26º como baila carmiña 1.620,00
27º carcamans 1.586,40
28º airjordan 1.558,40
29º Zona Centro 1.546,60
30º cachas locas 1.497,80
31º FALCONGANS-DUE 1.281,20

E así van as distintas clasificacións, nas que se produxeron bastantes cambios nas últimos xornadas. O Brokerbasket está liderado por Muñequita Linda dende hai moito tempo, agora xa con 13.410.298€. En anotadores lidera agora Moules Team 2.0 con 1843, a pouco máis de 50 puntos de Muñequita Linda; en rebotes mantense lider Ruletita, Ruletita...13Rojo con 758; en Triples, tamén lidera Muñequita Linda, con 171, a só 5 de Este Ano Sí, e 8 de JuanRi Team; e nas Asistencias, lidera Bocadillo de Champú (364) con só unha sobre Muñequita Linda. E aínda non chegamos á metade do xogo...

entrevista a Paco Charlín en La Voz de Galicia.

2012-01-09T13:51:00.002+01:00

Hoxe publican en La Voz de Galicia (edic. Pontevedra) unha ampla entrevista co mestre Paco Charlín, sobre os seus inicios e formación, a súa carreira, sobre o Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra, o seu selo discográfico Free Code Jazz Records e o estado do jazz en Galicia... e na segunda parte do artigo menciona ó Rif-Rock xunto co Continental coma os seus locales preferidos para tocar máis relaxado... pero que grande é este noso Paco!!!!

«O músico de jazz galego é dos máis respectados en España e Portugal»

Por Bea Costa en La Voz de Galicia (edic.Pontevedra, Luns 9 xaneiro 2012)

«O músico de jazz galego é dos máis respectados en España e Portugal».

Un currículo de 40 discos que non fai sombra á maxia do directo.

O jazz naceu en Estados Unidos pero xa deixou de ser patrimonio exclusivo dos tugurios americanos. Hai tempo que traspasou fronteiras e unha boa mostra atopámola en Paco Charlín. Este vilanovés de 36 anos é un dos principais valores da nova xeración de músicos de jazz en España e, «nin son afroamericano, nin me drogo nin nada diso». Ben iso a conto porque Paco non cumpre o estereotipo que os profanos na materia adoitan ter sobre os músicos de jazz. Herdanzas do cinema. «Nos anos 40-50-60, esa imaxe podía responder á realidade pero agora non é así. Pódese tocar jazz levando unha vida ordenada», sinala.

El optou por esta vía e triunfou. A súa vida profesional xira entre os concertos, as gravacións e a docencia. É profesor no Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra, un centro que en tan só seis anos de vida consolidouse como o berce dos novos músicos de jazz. Di Charlín que son moitos os que destacan logo de estudar no seminario -ao ano pasan por alí entre 40 e 50 alumnos- os cales contribúen a pór a Galicia nun moi bo nivel respecto do resto da Península Ibérica. Do un ao dez, Charlín cualifica cun 7,5 o jazz que se fai en Galicia, o cal, tendo en conta o seu grao de esixencia, é moi boa nota. «É unha das razóns pola que vivo aquí. En Galicia hai moi bo nivel. Os músicos de jazz galegos son dos máis respectados en España e Portugal». Aquela expresión de «suenas a gallego» que se emprega cando se trata de subvalorizar unha interpretación musical escóitase cada vez menos. «Levoume dez anos acabar con isto». ¿E a vostede, lle saíron algunha vez con ese conto?. «O que me din é que, se soar galego é como sono eu, queren tocar así».

O seminario fixo moito na consolidación do jazz en Galicia, como o fixeron o Festival de jazz de Pontevedra e iniciativas particulares como as que emprendeu o noso protagonista. Paco Charlín montou a súa propia discográfica, Free Code Jazz Records, na que grava e edita os seus traballos, pero tamén os de outros que se moven neste mundiño. Tendo en conta que o jazz é minoritario e que cada vez son menos os que consumen música, non é este o negocio do século. Da para cubrir gastos, afirma, pero o aliciente é outro: pór a disposición dos músicos e do público unha plataforma para atopar produtos alternativos.

Esa é a materia pendente. O contrabaixista vilanovés bota de menos a curiosidade e a inquedanza da xente por explorar novos produtos culturais, e musicais en particular. Non é que aspire a que o jazz se converta nunha música de masas -«tampouco quero iso», matiza-, «pero gustaríame que a xente pense o que está consumindo, que non se quede no conformismo do que lle dan».

El fíxoo e atopouse cunha música que marcou a súa vida. Empezou tocar o baixo por causalidade. Porque o seu pai Paco Charlín, aínda hoxe empresario de orquestras, precisaba un baixista na Concorde dos anos 80. Entón empezou coas clases de solfexo no seu San Miguel natal, con once anos, «pero dábaseme fatal». O conto cambiou cando lle puxeron o instrumento na man e empezou dar clases en Corvillón. «Pasaba todo o día tocando» e máis que había de tocar durante catro anos, por Galicia adiante coa orquestra. Yes, o batería do grupo, convenceuno para buscar novos horizontes e así foi como acabou indo a escolas de música de Santiago e Pontevedra. En 1995 e 1996 participou nos Sixth e Sevebth IASJ Jazz Meetin realizados en Tel Aviv e Copenhague. Tamén grazas ás becas, con 20 anos chega a Boston para estudar na máis prestixiosa universidade de jazz e música moderna do mundo, o Berklee College of Music. Catro anos e medio estivo en América, anos fundamentais na súa carreira onde, ademais de cun título baixo o brazo, «aprendín a entender o jazz».

Un currículo de 40 discos que non

fai sombra á «maxia» do directo.

Paco Charlín leva centos de concertos ao lombo. Ultimamente móvese sobre todo por España e Portugal pero percorreu moitos países de Europa e, por suposto, tocou en Estados Unidos. Non desbota as gravacións en estudo. O seu longo currículo suma corenta discos nos cales colaborou co melloriño do jazz internacional e actualmente ten cinco discos pendentes de editar. Con todo segue preferindo a «maxia do directo». Quizais por iso sempre que ten ocasión achégase a Cambados, ao Continental ou ao Rif Rock a botar un bolo, como se lle chama no argot dos músicos a un concerto íntimo nun local pequeno. Quizais por estas pequenas cousas resístese a trasladarse á meca do jazz, EE. UU. Alí hai máis traballo «pero non quero sacrificar a miña vida polo éxito profesional». Non ten grupo fixo. Toca con coñecidos e amigos, que son moitos, e sacando notas do seu inseparable contrabaixo que tantos problemas lle da á hora de coller un taxi. A súa próxima cita en directo é o 17 de xaneiro, na Borriquita de Belém, en Santiago.

cada semana do 2012 un novo tema de David Falcón

2012-01-09T10:42:00.000+01:00

Comeza o ano, e todos facemos promesas a outros ou a nós mesmos que acaban saíndo como coincida... Pero para este 2012 David Falcón prométenos algo móito máis ambicioso: un novo tema cada semana deste ano, 52 semanas e 52 cancións... todas acompañadas coa súa historia. Poderedes comprobalo en Pictures in Stereo, onde xa ten subida a primeira entrega.

E mentres nós imos subindo os videos do seu concerto do 30 de decembro, aquí vos deixo coa presentación do invento que el no fai no blog, con un par...

Por imágenes en estéreo se entiende algo así como aquellas que permiten la percepción de la profundidad y el espacio mediante la superposición de dos imágenes. Esto es lo que dice la teoría. Bien, a mi me gustaría darle una nueva connotación a dicha expresión, y a ello va dedicado este blog.

Cada canción es un ser vivo que respira y siente como cualquiera de nosotros. No es la simple unión de una letra azarosa con una música más o menos acertada. Es mucho más. Las canciones sabes como nacen, pero nunca sabes en que se acabarán convirtiendo. Ellas, son ellas las que te llevan por el camino que realmente quieren ir, y no necesariamente es el mismo por el que uno las quiere llevar. La letra cambia a la música, y la música cambia a la letra hasta llegar a un equilibrio en el que ambas tienen lo mismo que decir, pero cada una en su propio lenguaje, tan diferentes pero a la vez tan similares entre sí. Todo esto para crear una mezcla final de varios minutos, que con suerte generará una imagen en la mente del espectador, una emoción, un sentimiento, un recuerdo. De dicha imagen mental e individual, transmitida en forma de música, es de la que os hablo. Una imagen en estéreo.

E aquí tedes a súa primeira entrega, Moving On:

David Falcon - Moving on by DavidFalcon

14 xaneiro SINGLES2011

2012-01-08T21:24:00.000+01:00

Sábado 7: Marinocha Vs. Jomitallas

2012-01-06T23:34:00.002+01:00

Díaz Pardo

2012-01-06T14:02:00.000+01:00

Isaac Díaz Pardo

(1920 - 2012)

O penúltimo dunha xeración de heroes.

Que non te depriman!!! 10 discos do 2011 para RifRocKerZ. (pour moi)

2012-01-05T10:35:00.001+01:00

Eu tamén penso que o 2011 non foi un gran ano no que a discos se refire. Sí houbo moitas boas cancións, grandísimos temas, a moreas, pero álbumes xa é outra cousa. Proba delo é que a min non me costou moito facer unha primeira escolma de 16 discos a tiro fixo, do que logo deixar 10. Pero se collemos as listas das principais publicacións/webs musicais do pais atopamos un panorama desolador. Penso que igual se deixan levar pola depresión que debe supoñer te-lo seu posto de traballo pendendo dun fio, pero estou seguro de que si dentro de dez anos revisitan esas listas os mismos que as elaboraron se botarán as máns a cabeza e se preguntarán en qué hostias estaban pensando. As crises económicas derivan sempre en crises sociais, morais e de indentidade colectiva, e ahí surxe sempre unha nova creatividade, uns novos valores, e novos nomes con ideas frescas que pasan por riba das vacas sagradas e do seu statu quo. E iso está a pasar agora, pero a maioría deses medios, ademáis de seguir criterios comerciais (o que paga sae, e o que non o poñemos de rareza) plasmaron todos un resume do ano desolador, recomendándonos como mellores discos do ano un somnífero tras doutro, álbumes aburridos, que xa escoitamos centos de veces con mensaxes tediosos e coa única intención de ofrecernos unha pretenciosa visión da melancolía coidadosa para todavía non sei qué. Queren deprimirnos máis?

Estamos jodidos, pero contentos, e a festa debe continuar, e non, nin The Black Keys fixeron un dos mellores discos do ano (aínda que teñen dous singles que son auténticos rompepistas, pero nada que ver con Brothers), nin The Vaccines prometen nada, nin os discos de estudio de Wilco ou My Morning Jacket nos din absolutamente nada, nin os Foo Fighters teñen nada que dicir hai máis de unha década, nin intenten deixarnos a durmir a base de solos de arpa, nin Bon Iver nin M83 fixeron nada de outro planeta, que non!!, e tampouco nos interesa o dubstep, nin o hip-hop, para iso seguro que hai discos de música tradicional de Zambia moito mellores, pero xa chegarán a nós cando sexa... Ademáis ó longo deste ano publicaron novos discos moitas das miñas grandes debilidades como Wire, The Fall, The Bevis Frond, The Cynics, Black Lips ou King Khan, así que só con iso xa foi un gran ano, pero tranquilos que non están no top 10...

E se nos damos un paseo polas ssspañas o asunto aínda é peor. Directamente queren deixarnos K.O., menudas basuras, e os mesmos nomes de sempre, pero sobre todo porque parece que tiveron que facer uns esforzos enormes para engadir álbumes de bandas e artistas que non sexan de Madrid ou Barcelona, e arredores. Señores espabilen, que noutras esquinas da península xa lle pasaron de largo hai algún tempo. Que nesas listas de 'discos nacionales' non aparezan os traballos de por exemplo Disco Las Palmeras ou Combo Dinamo me parece tan insultante como evidente que nin tan sequera chegaron ás súas mans/oídos... (ou que donde os inclúen aparezan de 30 ou así... terrible, pero claro como non van de copas con eles...). Do Spanish Stroll xúrovos que case nada vale a pena este ano, así que apuntade ben por que só vos vou a recomendar un par de álbumes, e cando digo un par quero decir literalmente dous, o resto deixádeos pasar... O disco homónimo de Guadalupe Plata (Folc Records, 2011) e o seu blues pantanoso dende Xaén, e sobre todo non deixedes escapar a psychodelia espacial de Lüger (Marxophone, 2011) sinxelamente bestial!!!

Polo demáis podo asegurarvos que a lista co mellor do GZ Canibal será moito máis excitante e interesante que todas estas, pero para iso teredes que agardar á próxima semana...

Mentres tanto aquí tedes os mellores álbumes do 2011 para o Rif-Rock, co seu single correspondente e con enlace onde o podedes atopar. E por suposto, tamén podedes poñer esta lista a parir, aquí, ou polos bares, coma sempre...

10 - THE DIRTBOMBS "Party Store"
(In the Red, 2011)

Mick Collins e compañía presentáronnos sen dúbida o disco máis arriscado do ano, e por iso está nesta lista. "Party Store" é un álbum de versións que homenaxea á escena do Detroit Techno dos anos 80, seguramente a primeira vez en que unha banda de rock tritura a música techno pura e dura a este nivel. Aquí atopamos temas de Carl Craig, Cybotron, A Number of Names ou Inner City... indtroducindo bases electrónicas, e recreando por momento drum'n'bass ('Shari Vari', 'Strings of Life' ou 'Good Life') que por suposto vai alternando con temas que nos devolven aparentemente á normalidade como 'Alleys of your Mind' ou a potencia de 'Cosmic Cars' que abre o álbum, ou a mostruosa 'Bug in the Bassbin' de máis de 20 minutos. Unha homenaxe a unha parte da súa cidade que ninguén esperaba... Facédevos con Party Store aquí.

9 - COMET GAIN " Howl of the Lonely Crowd"

(Fortuna Pop, 2011)

Cada vez gústanme máis Comet Gain, estanse a convertir nunha trituradora perfecta de tódo-los sons que máis me gustan, e cada vez o fan mellor. Dende o 2005 sen publicar lp, pero con sete eps, 7'' e splits publicados dende entón, unha máquina que non se para, capaces que incluir nun só álbum powerpop luminoso, ou delicado, cun retrovisor sempre posto nos sons de inspiración sixtie, o noise ou o postpunk, sen deixar a súa obsesión pola xeración do C-86 e a explosión do indie británico. Si xa tiña debilidade por eles, agora chega o seu mellor álbum. Faite con Howl of the Lonely Crowd.

8 - Chain and the Gang "Music's Not For Everyone"

(K Records, 2011)

Esta crise económica-financieira-social e demáis resulta se-lo ambiente perfecto para o retorno de Ian Svenonius, convertido oficiosamente no krooner da catástrofe. Neste álbum amósase preocupado polo futuro, mentres se ríe a gargalladas con un eu xa vos avisara... Despreocupase totalmente das armonías para centrarse na súa tarea de narrador. A rítmica dos tempos de The Make-Up pasa a un segundo lugar para abraza-lo minimalismo e o lo-fi. No musical é un tanto irregular, pero trascende de largo o musical (xa o avisa no título), abraza el folk y el soul (máis que nunca) e amosa a súa vertente máis guitarreira nas dúas partes de ‘Detroit Music’. O remedio contra a crise!!. Faite con Music Not for everyone aquí.

7 - ...AND YOU WILL KNOW US BY THE TRIAL OF DEAD "Tao Of The Dead" (Superball Music, 2011)

O noso desvarío barroco do ano, outro disco arriscado desta banda tan esaxerada coma o seu nome. Son de Austin (Texas) e este é o seu séptimo álbum, que ven a confirmar coma nos seus últimos traballos que son unha das bandas con menos complexos do planeta, evolucionando dende o post-hardcore ata o actual psych-prog-core si eso existise. Tralla, distorsión, e unha coidada orquestación que o invade todo, para un álbum denso e apocalíptico, como as súas letras rebuscadas, entre compromiso social e paranoia mística. Faite con Tao of the Death.

6 - TOM WAITS "Bad as me"
(Anti Records, 2011)
Que este disco se colara no meu top é o sinal definitivo de que este ano foi moi mediocre, ou peor... A miña adoración por Tom Waits casi é tan grande como o odio que lles teño ós fetichistas que o encumbran por cada peido que bota. O certo é que calqueira mediocridade de Waits é moi superior ó máximo de calquera, pero Bad as me xa non é tan perfecto como Real Gone, nin de lonxe, eu non sei se agardaba algó máis ou algo distinto, pero unha vez máis teño que recoñecer que ten momentos brillantes inalcanzables para outros. Faite con Bas as me.

5 - THE BATS "Free All the Monsters"
(Flying Nun Records, 2011)
A este ritmo terán que pasar varias décadas para que se recoñeza a The Bats como unha das mellores bandas de pop de tódo-los tempos, e un dos puntais da independencia persistente. Cando se van cumprir xa 30 anos de carreira seguen a facer discos casi perfectos, e despois do parón de mediados dos 90's, sexa con The Clean ou The Bats, Robert Scott está a entregarnos neste século XXI os seus mellores traballos. O deste ano é un máis, con melodías perfectas, suaves, e factura impecable, sempre intenso e sentido. Faite con Free All the Monsters.

4 - POW WOWS "Nightmare Soda"
(Get Hip 2011)
Otra banda máis que chega dende Canadá (Toronto). E sería o mellor debut do ano de non ser polos Bass Drum of Death, e que en certo modo comparte moitas características, despreocupados polos aspectos formais, cunha rítmica sinxela pero contundente, e coa dose perfecta de distorsión, e xoguetes ruidosos, pero que desta vez está ó servizo do mensaxe social, comprometido e bastante duro, por veces case narrado con socarronería e deixando as melodías case só para os coros.
Faite con Nightmare Soda.

3 - LES BREASTFREEDERS "Dans La Gueule Des Jours"
(Blow the Fuse Recs, 2011)
Máis álbumes afrancesados, pero neste caso chega do Canadá (outro máis), da francófona Montreal. Este é o terceiro álbum do sexteto Les Breastfeeders, e con diferencia o seu mellor álbum, o máis pulido e completo. Reminiscencias sicodélicas con factura de garage, velocidade punk e producción lo-fi coidadosa, que en realidade son capas superficiais de un álbum de pop brillante i enérxico, que saben compaxinar á perfección con un par de caramelos polo medio. E qué me decides desa portada parodiando a Muse? Pero cos pes no chan... Faite con Dans la Gueule des jours.

2 - P.J. HARVEY "Let England Shake"

(Vagrant / Universal, 2011)

Ata na sopa atoparedes este "Let England Shake" de Polly Jean, no top de tódo-los resumes do ano, mellor álbum, mellor tema, mellor todo... eu non diría tanto, por que son un fanático da PJ de antes, pero hai que recoñecer que este álbum é moi bó, deixando as puñaladas patrióticas que aquí pouco nos interesan ou a metáfora da actualidade trasposta máis de 90 anos atrás. Para entendelo non hai que ser tan literal, con escoitar de corrido os primeiros temas do álbum ('Let England Shake', 'The Last Living Rose' e 'The Glorious Land') xa sabes que estás ante algo importante.
Faite con Let England Shake aquí (pero non me creo que non o teñas).

1 - BASS DRUM OF DEATH "G.B. City" (Fat Possum, 2011)

Bass Drum of Death son John Barrett e Colin Sneed, guitarra e batería respectivamente, nada de baixos coma o nome poida levar a engano. "G.B. City" é o seu álbum de debut, rápido, furioso e divertido, son once cañonazos sen pausa, de inspiración sixtie, de garage psych e con moito fuzz, sen pausa e con bastante cacharrería de fondo, como en 'Nerve Jamming' ou máis rítmicos coma no single 'Get Found'. Xa veremos como segue a traxectoria da banda, pero co seu debut e a súa frescura conseguiron superar a tódo-los demáis neste ano de somníferos que nos tentan meter polos ollos...
Facédevos con GB City aquí.

Nos próximos días, máis seleccións, o GZ Canibal, singles, videos, etc...

E o 14 de Xaneiro sesión Singles2011 non vo-lo perdades!!!

2011, o lo que es lo mismo, eres como la carne del cuello. Mi lista (por Kurco)

2012-01-05T01:53:00.001+01:00

2011 no va a ser recordado como el mejor año para la música... Salvo contados casos, el año lo han salvados esos grupos emergentes que aportan otra visión a todo este tinglado.

No os voy a soltar una ristra de tropecientos discos acabando en cuál ha sido el mejor, porque este año, la verdad, me siento un poco vago y viendo las listas de las revistas "especializadas" pues más me quitan las ganas... Pero bueno, a modo de compensación, os dejaré unos cuantos discos que podrían optar a "la cagada del año".

Pues bien, estos son lo discos que más me han gustado o impactado en 2011. El orden de aparición no indica importancia.

DEMOLISHED THOUGHTS, de Thurston Moore

La noticia negativa de la separación de Moore y Gordon se sobrellevó gracias al cuarto disco en solitario de Thurston. En la línea de Trees Outside the Academy aunque más acústico, nos demuestra que no todo suena a Sonic Youth.

SUCK IT AND SEE, de Artic Monkeys

Han dejado de ser unos adolescentes y eso se nota en las composiciones. La pega, es que se echa en falta esos cambios de ritmos mortales que mostraban en sus primeros trabajos, pero lo compensan con discos redondos como éste

GB CITY, de Bass Drum of Death

La sorpresa del año, esa ostia que necesitas para espabilar y decir "qué coño pasa aquí??". No se puede pedir más con menos. Guitarra y batería. Canciones frescas y directas. Para muestra, un botón:

...AND SO WE DESTROYED EVERYTHING, de Sleepmakeswaves

Otra agradable sorpresa. Un sonido atmosférico envolviendo baterías progresivas y rifs de guitarras potentes. Para aquellos amantes del post-rock. Ojito al batera, un prodigio.

LAST WORDS, de Screaming Trees

No es nada del otro mundo, pero me apetece nombrarlo porque son de los pocos que no han "reaparecido" haciendo un disco que no vale ni para poner debajo de la mesa que se balancea (os pondré algunos casos más adelante). Disco sobrio y con buenos temas como éste:

WASTING LIGHT, de Foo Fighters

Por fin. Por fin han dejado esa fase de captar quinceañeros con flequillo perruno y han decidido medio volver a las raíces. Está claro que no tienen nada que demostrar, pero se agradece que hayan hecho un disco grabado a la vieja usanza y que suene a esa idea que teníamos de los Foo de los 90

HABLABAN CON FRASES HECHAS, de Doctor Explosion

Del producto nacional, destaco el nuevo trabajo de los asturianos. Sonido sesentero con una curiosa versión del Blue Monday

JÓDETE Y BAILA, de Novedades Carminha

Y del autóctono, los de Santiago y su fabuloso Jódete y Baila. Irreverencia total y actitud punk.10 temas, 10 hits.

SEVERAL SHADES OF WHY, de J Mascis

El cabeza de Dinosaur Jr., edita otro trabajo en solitario y acústico. Bonito disco

BELONG, de The Pains of Being Pure at Heart

Hasta ahora sonaban a The Jesus & Mary Chain. Ahora suenan a The Jesus & Mary Chain del s. XXI

RED BARKED TREE, de Wire

Menos mal que quedan viejas glorias preparadas para salvar todo este tinglado.

CONCRETE LIGHT, de Lüger

Otro producto nacional.

PHOSGENE NIGHTMARE, de The Black Angels

Se trata de un ep extraído de su último disco Phosphene Dream y contiene 5 temas no incluídos en dicho LP más una revisión de Entrance Song. Altamente recomendable.

Y como os había comentado antes, aquí van unas cuantas decepciones. No me voy a extender mucho, porque se trata de mostrar lo mejor, no lo peor, ya que como dice nuestro Querido Líder Mon, eso es imposible.

Ahí van (y me da igual si hiero algún sentimiento)

LULÚ, de Lou Reed & Metallica

Si hay alguien que me pueda explicar la finalidad de este disco, por favor, que lo exponga aquí mismo. Se podría decir que es un disco de Metallica donde se le ha colado un borracho. O es Reed recitando unos poemas donde unos jevirulos le están intentando reventar el recital. Oid Mistress Dread y sabréis a lo que me refiero.

HIGH FLYING BIRDS TORRENT, de Noel Gallagher y DIFFERENT GEAR, STILL SPEEDING, de Beady Eye

Si ya la última época de Oasis apestaba, no menos iban a ser los caminos tomados por separado. Noel afirmaba que no necesitaba volver a grabar discos y que se podía dedicar a componer canciones para Adele. Entonces, para qué semejante cagada? Si te sobra la pasta, te paso una lista de gente necesitada. Empezando por el que escribe. De Liam poco más hay qué decir, salvo que sigue encoñado con los Beatles...

IF NOT NOW, WHEN?, de Incubus

Sería injusto calificarlo de cagada, pero sí es cierto que la decepción de este trabajo es importante. Es como si agitas una botella de cocacola y la dejas sin gas. Pues así es el último de Incubus y en un disco donde sólo salvas una canción (Switchblade), no puede aspirar a más.

I'M WITH YOU, de Red Hot Chili Peppers

Frusciante es mucho Frusciante. Tanto para lo bueno como para lo malo. Y que se vaya el responsable de los mejores temas de los RHCP de los últimos 12 años, eso se nota. El disco tiene una producción espléndida, pero los temas se quedan a años luz, no ya de los que firman en Blood Sugar Sex Magik, si no de Californication.

P.D.: Jose, que conste que el regalo me gustó mucho!!

ANGLES, de The Strokes

prrrrrrrfffffffffffffffffffffffzzzzzzzzzzzzztttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttt

Que 2012 nos traiga cosa buena, por favor

Bicos a tod@s.

Kurco.

concertos do 2011

2012-01-04T02:04:00.036+01:00

Este ano estivemos algo preguiceiros á hora de programar directos, sobre todo nos últimos anos sempre nos costa algo máis na primeira metade do ano, no 2010 dende o primeiro de xaneiro non houbo outro ata xuño, i este ano pasado non foi ata xullo que nos arrancamos coa música en directo. Houbo que agardar ata a programación do noso 12º Aniversario, pero logo xa collimos carrerilla coas Jazzerz Live Series...
Pero neste 2012 prometemos que haberá continuidade eh???

RifRocKerZ BluesBand (2 de xullo)

Houbo que agardar ata xullo, pero ben pagou a pena. O primeiro concerto do ano foi o propio día que cumpriamos 12 anos, e alí estiveron a RifRocKerZ BluesBand para poñer o nivel. Coma sempre o Paco Charlín e Piti, desta vez acompañados por Karlos Abal á guitarra. Aquí tedes o concerto completo nunha lista de reproducción. Ademáis con este concerto inauguramos experimento, convertíndoo a audio para estrenar as Rif-Rock Live Series, que atoparedes para descargar nesta entrada. Si teño que escoller un tema quédome con esta improvisación funk pouco antes de que chegara a policía para mandarnos parar:

Partículas Inestables (16 de xuño)

Dúas semanas despois chegou o turno de Partículas Inestables (que por primeira vez na vida, Isidro e compañía repetían nome) para presentarnos o espectáculo Partículas Inestables Vs el Engendro Mecánico con montaxe audiovisual incluída. Outra vez un dos seus shows irrepetibles (aquí o tedes completo), no que desta vez ademáis de electrónica e punkarradas incluíu un par de temas soul:

Los Pies Mojados (29 de xullo)

A finais dese mes, e para cargar ben a pilas para a semana do Albariño, tivemos o esperado concerto de Los Pies Mojados, ou o que é o mesmo Nestor Pardo & Los Hermanos Lorre (ex- Loveless Cousins e ex-Los Hijos Bastardos de Peter Lorre). Nestor, Jorge e Martín, a metade dos The AllNight Workers convertíronse en Los Pies Mojados para deixarnos un dos mellores concertos do rock'n'roll que nós recordemos, con monólogo incluído entre tema e tema. Aquí o tedes completo en lista de reproducción, sinxelamente brutal:

A Festa do Bigote (e Super R... 7 de agosto).
Logo chegou a semana do Albariño, que no Rif-Rock remata coa Festa do Bigote. Evidentemente non é música en directo, pero xa está a convertirse nun show aínda máis farandulero, con rockanroll stars, superheroes e complots...

Jazz Standards Workshop (19 de novembro)
Tra-lo verán agardamos ata novembro para poñer en marcha as Jazzerz Live Series, unha programación intermitente, tan ambigua como cómoda para nós... E para inaugurala ¿quen mellor que Paco Charlín? que desta vez se acompañou por Valentín Caamaño á guitarra e Alberto Rial ó baixo, organizados como Jazz Standards Workshop nos que debutabao Paco como baterista no Rif-Rock, iso sí, camuflado como Nilrahc Satrop, aínda que para a maioría pouco durou o despiste. O concerto completo aquí:

Trio Phil Jazz Group (17 de decembro)

En decembro continuamos coa serie Jazzerz, e cunha banda coa que xa nos tiñamos comprometido había tempo, Trio Phil Jazz Group, do cambadés Rubén Iglesias, xunto con Maneul Méndez e Noli Torres. Ofrecéronnos un concerto cheo de guiños o blues e ó rnb, moi rítmico e destacando en especial os seus propios temas e os covers de Coltrane e Hancock. Aquí tedes unha lista de reproducción con todo o que grabamos, de quedarme con unha, Equinox de Coltrane, bestial!!!

David Falcón (30 de decembro),
E para despedi-lo ano tivemos a pasada semana a David Falcón, que por fín debutaba en Cambados co seu recente proxecto como solista, aínda que estivo ben acompañado por Alberto, Kike e Kevi nalgúns temas, ofreceunos unha boa mostra dos seus propios temas e de covers do que máis lle gusta, coma Tim Buckley ou Neil Young. O resto do concerto en vías de subida...

E isto foi todo do 2011, pero vos prometemos, como xa dixen arriba, que para este 2012 tentaremos darlle á música en directo a mesma continuidade que neste final de ano, e a ver se por fin podemos desfrutar de Los Chapuzones!!!
Pero agora só vos falta escoller a vós cal foi o mellor... vós diredes!!!

RifRocKerZ: tóda-las sesións do 2011

2012-01-03T00:57:00.001+01:00

Comezámo-lo repaso do 2011 coas sesións dos RifRocKerZ! alomenos das que deixaron arquivos que descargar, aquí as tedes todas por se vos quedou algunha atrás, son máis de 30, ademáis das que houbo e non deixaron recopilatorio de recordo. Que eu me lembre agora Bibliotecario Ye-Yé (2 de xullo), Dj Mini (3 de agosto), algunha más de Psychedelic Munstaphá, ou as aparicións fugaces de Paco Charlín pola cabina...
Ahí van, que as desfrutedes:

Mia Wallas [aka Marinocha] (1 xaneiro 2011)

A tradición de hai varios di que a primeira sesión de cada ano na cabina do Rif-Rock sexa para Marinocha e Jomitallas (igual que será neste 2012 o próximo sábado 7 de Xaneiro), e no 2011 foi máis cedo imposible. Alí se plantaron o mesmo dia de anonovo coas súas resacas e con tódo-los bártulos para estrear o ano.

Esta foi a selección que nos deixou Mia Wallas:

A primeira Sesión do ano.

[descarga]

Kurco Vs Munstaphá (8 xaneiro 2011)

Outra tradición aínda máis vella é a sesión de Kurco e Munstaphá, na que nunha noite destripamos todo-los singles, álbumes e bandas que máis nos gustaron ó longo do ano anterior. Foi a sesión Singles2010 repasando un ano que deu para moito.

Daquela noite fixemos unhas boas recopilacións, a selección de Munstaphá en dous volumes con 50 temas, e a de Kurco SoundSystem en tres con máis de 70!!! Descarga Munstaphá Vol.1 e Vol.2, Kurco Vol.1, Vol.2 Vol.3.

Munstaphá "Falsenite" (25 febreiro 2011)

As sesións adicadas ás versións son tamén outro clásico da nosa cabina. Hai moitos anos comezou Xaco Domin a face-las súas sesións de 'covers' (creo que xa alá polo 2003) e logo compartindo cabina con Munstaphá, e despois de varios anos sen facelas recuperamos a idea reconvertida en Falsenite, con moito máis que música nunha noite na que todo era moi distinto ó que parecía.

Falsenite polo falso munstapha.

[descarga]

IncomodeiDJ (19 marzo 2011)

O 19 de marzo foi unha noite moi especial, sobre todo por que Isidro sempre fora protagonista no Rif-Rock como músico, ben con El Bosque Ambulante, Dervinthef Giróvagos, Incomodo, Partículas Inestables, etc... pero nunca se pasara pola nosa cabina para ofrecernos unha sesión, que finalmente se convertiu nun show interactivo co público. Deixounos unha selección xigantesta con máis de 70 temas: Hit, Hity, Hit... Kick!!!

[descarga]

Nippon-A-Go-Gó!! (25 marzo 2011)

Esta foi unha sesión un tanto accidentada. En realidade estaba programada para mediados de febreiro, pero por cadrar datas para outros convidados á nosa cabina houbo que retrasala a comezos de marzo, e ahí foi xusto cando se produxo no Xapón a cadena de desastres terremoto-tsunami-crise nuclear... e como houbo algún sensible que se queixou (aínda non sei nin porque lle fixen caso) o tema quedou para finais de mes. O certo é que quedou espectacular, moi divertida e incluso didáctica o repaso a tódo-los clásicos do rock xaponés (nesta parte seguindo a modo de manual o volume de Julian Cope 'Japrocksampler') e a tóda-las frikalladas punk, garage, pop e ruidismo lo-fi dos últimos anos. Nippon-a-Go-Gó!. [descarga].

Proxecto Djokovic (8 abril 2011)

No mes de abril comezábamos co debut dunha habitual do local, que nunca tomara os mandos das nosa cabina. Noa transformouse no Proxecto Djokovic para deixarnos unha fermosa sesión de pop coidadoso, rock jazz, bossa, e moita fusión electrónica programada ata o milísegundo.

Proxecto Djokovic de Música ecléctica.

[descarga]

My Deaf Vs. Kurco (16 abril 2011)

En abril volveu Kurco Soundsystem, e desta vez acompañado por outro que debutaba ós mandos da cabina do Rif-Rock, Victor Karallada tan acostumado a actuar en directo no local (Fungo, The Even Flow Experience, Undertown Project...) converteuse en My Deaf para repasar entre ambos os seus temas preferidos da década dos 90, case nada... en "90's Orthodontics" volveron á súa adolescencia, e de ahí saíron ata 7 volumes dunha selección enciclopédica feita por Kurco: 90's Orthodontics.

Vol.1 | Vol.2 | Vol.3 | Vol.4 | Vol.5 | Vol.6 | Vol.7

Psychedelic Munstaphá (13 maio 2011)

Xa sabedes da nosa debilidade polos sonidos dos 60's e a miudo protagonizan as nosas noites por completo, pero estas son desas sesións sixties por excelencia, que tras varios meses volvían ó local co quinto volume de Psychedelic Munstaphá. Sicodelia sen concesións e o que é ainda máis importante, sen límite de tempo cos temas. Nesta ocasión estivo intercalada con moita cultura de clube...

Psych.Munstaphá Vol.5 (60's Club a-Go-Gó)

[descarga]

Afrobeat & Voodoo Rhythm (10 xuño 2011)

Case un ano despois volvían as sesions africanas ó Rif-Rock. Desta vez centrouse no highlife e no afrobeat de Nixeria, Ghana, Senegal e Camerún e algún experimento eclecticista, para rematar coma sempre cos superclase de Etiopía.

Neste 2012 non haberá que esperar moito para facer un terceiro volume.

Afrobeat & Voodoo Rhythm (vol.2)

[descarga]

Kurco SoundSystem (25 xuño 2011)
Para rematar coas actividades de xuño e da tempada antes de toda a programación do 12º Aniversario, volveu pola nosa cabina Kurco, que transformou o seu habitual SoundSystem polo bizarro SpockSystem deixándose levar por aquelo de <> co que fixemos lema das eleccións municipais.

Kurco "SpockSystem"
[descarga]

Marinocha, Cacatone, Comomepos e Kurco (xullo 2011)
Durante a programación do noso 12º Aniversario, ademáis de concertos tamén tivemos ós nosos habituais na cabina, e a Bibliotecario Ye-Yé que nos fixo unha estupenda sesión despois do concerto do propio día do aniversario, pero que non nos deixou recopilatorio. Por alí tivemos a Marinocha über alles o 8 de xullo, o 9 de xullo enfrontamos a cabina a Cacatone Vs Comomepos, e o 16 unha nova entrega de Kurco SoundSystem.

[Marinocha - Cacatone - Comomepos - Kurco]

Sesión 12º Aniversario do Rif-Rock (xullo 2011)

E coma sempre o recopilatorio estrela de cada verán, o cd recopilatorio que regalamos cada ano polo noso aniversario, seleccionado e mesturado por Munstaphá en nome de tódo-los selectores do Rif-Rock. E tamén, coma sempre, para os que non estívéchedes para levar unha copia orixinal, tamén vos deixamos a oportunidade de descargalo, e que non vos podedes imaxinar o que costa decidirse para facela...

12º Aniversario Rif-Rock.
[descarga]

Kurco SoundSystem Returns! (17 setembro 2011)

Á volta das vacacións estivais, retornou Kurco unha vez máis á cabina do Rif, desta vez xa co seu habitual SoundSystem, un pouco macarra pero coa etiqueta de seu propio código de barras.

Kurco SoundSystem... volve!.
[descarga]

Comomepos (7 outubro 2011)

Tivemos que agardar ata outubro para a única sesión de Comomepos como solista na cabina do Rif-Rock. Nesta ocasión ofreceunos unha noite temática enfrontando os particulares universos de dous dos seus heroes: Mike Patton Vs. Les Claypool con tódo-los seus proxectos paralelos e amigos, que non é pouco... Primus, Frog Brigade, Mr.Bungle, Faith No More, Tomahawk, Fantômas, Nacked City, Lovage, Pepping Tom e un longo etc...

Les Claypool Vs. Mike Patton & Freaky Friends.

[descarga]

Monkey Sessions (11 e 30 outubro 2011)

En outubro tivemos dúas desas míticas i exclusivas Monkey Session, desas que facemos para catro monas que se achegan a desfrutalas nesas extrañas vésperas de festivos entre semana que abrimos. A primeira delas foi o 11 de outubro, o volumen 7 (dende que as facemos como tal) sen dúbida a máis pop de todas cantas temos feito, e o día 30 caeu o volumen 8, adicada íntegramente a temas e versións acústicas.

descarga Monkey Session Volume 7 e Volume 8.

Smoking Girls & MiniSkirts (15 outubro 2011)

En outubro repetimos sesión con Psychedelic Munstaphá, pero desta vez e por petición insistente de uns cantos, adicada á grupos e solistas femininas dos 60s. A sesión foi algo máis ampla, que en realidade se chamaba Shakin' Sixties: Smoking Girls, Fuzzy Artifacts & MINISKIRTS! pero a selección que fixemos a posteriori era íntegramente adicado ó asunto das minifaldas, con moito ye-yé...

Smoking Girls & MiniSkirts.

[descarga]

Blacky Santórum (5 novembro 2011)

Tivemos que esperar a novembro pero como cada ano apareceu pola cabina do Rif-Rock o álter-ego máis subido de tono e máis calentorro... Blacky Santórum! pero por pasarse de chulito noutras ocasións desta vez algunhas das súas fans pediron a súa cabeza!!! de paso nós aproveitamos para repasa-los míticos exemplos dos 'bring me the head of...", e ó final saíu enteiro do asunto.

Traédeme a cabeza de Blacky Santórum.
[descarga]

Rif-Rock Series Vol.150 (novembro 2011)

Por unha vez e sen que sirva de precedente, publicamos un novo volume das nosas series recopilatorias de cada par de semanas, vamos, o que soa a diario no Rif-Rock. Moitos pediades que as comparamos todas na web, pero non daríamos feito tóda-las semanas. Desta vez deixámonos ir por ser un número tan significativo como é o volume 150... coma sempre moita actualidade e algunha rareza.

Rif-Rock Series Vol.150.

[descarga]

E para o final deixamos as sesións que se acabaron convertindo en series ó longo de todo o ano, a adicada á música negra, que por suposto seguirá, e a ob-sesión en serie da Vinganza de Charles Bronson, que dende o principio tiña data de caducidade:

Munstaphá "NiggerSoulFunk" serie...

En febreiro foi a primeira entrega do ano da serie de sesións NiggerSoulFunk, que durante moitos anos estivemos facendo, pero que non foi ata este 2011 cando comezamos a ordealas e a darlle unha identidade propia.

A primeira entrega foi en o 2 de febreiro primeira entrega, a segunda foi o 27 de maio adicada ós sons máis comprometidos co Panther Power, a terceira con sons aínda moito máis negros en Fuck'U Whiteys o 19 de agosto, e o 16 de decembro chegou a cuarta, a máis cool de todas Black Grooves!!

Descarga Vol.1, Vol.2 Panther Power, Vol.3 Fuck'U Whiteys!, Vol.4 Black Grooves.

A Vinganza de Charles Bronson (abril - outubro)
Esta foi unha ob-sesión en serie de Munstaphá que se prolongou dende abril a outubro, con cinco entregas que realmente recuperaban unha caixa de discos esquecida no fondo dun armario, e na que ademáis estaban unhas cantas cintas vhs dun ciclo de Charles Bronson, todo o material das sesións estaba ahí, e de ahí saiu esta primeira serie The Charles Bronson's Revenge. As entregas foron a primeira o 15 de abril, a segunda con máis basura subversiva o 20 de maio, a terceira foi o 17 de xuño, a cuarta foi a cecais a máis elaborada o 9 de setembro, e a vinganza final o 28 de outubro.

[descarga Vol. 1 - Vol.2 - Vol.3 - Vol.4 - Vol.5]

Sáb 7: Marinocha Vs. Jomitallas

2012-01-03T00:45:00.000+01:00

Como é tradición nos últimos tempos a 1ª sesión do ano no Rif-Rock enfronta a Marinocha e Jomitallas, e así será no 2012, este Sábado 7 de xaneiro...

"Un municipio donde sobra el talento"

2012-01-02T12:54:00.001+01:00

O pasado sábado no Faro de Vigo, Miguel Anxo Martínez publicaba este impresionante artigo sobre a actividade cultural en Cambados titulado Un municipio donde sobra el talento, nun texto no que un tras doutro artella á maioría de creadores da nosa vila. Atrás se quedan uns cantos, pero dende logo é un estupendo artigo, para estar ben orguiosos e agradecerllo moito... e polo que nos toca ó final de todo aínda máis. (picade na imaxe para ampliar)

publicado no Faro de Vigo (30 decembro 2011)

Un municipio donde sobra el talento.

http://www.farodevigo.es/portada-arousa/2011/12/31/municipio-sobra-talento/610461.html

Pocas poblaciones gallegas pueden presumir de tener tantos

escritores, pintores, músicos o cineastas como Cambados.

En el Panteón de Galegos Ilustres de San Domingos de Bonaval reposan los restos mortales de seis gigantes de la cultura gallega de todos los tiempos. De ellos, dos nacieron en Cambados Ramón Cabanillas y Francisco Asorey y un tercero, Alfredo Brañas, pasó unos años en la localidad arousana. Pero el esplendor cultural de Cambados no es solo cosa del pasado, y son muchos los vecinos que se esfuerzan por mantenerlo vivo.

ANXO MARTÍNEZ - CAMBADOS Cambados es una superpotencia cultural. O podría serlo. Y es que resulta casi imposible encontrar un municipio en Galicia con tanta gente trabajando en los distintos campos del arte. En literatura, por ejemplo, el nombre de Cambados suena con fuerza en cualquier rincón de Galicia gracias a dos forasteros: Ramón Caride y Miguel Anxo Fernández. El primero de ellos es un escritor todoterreno que ha publicado poesía, narrativa infantil y juvenil, ciencia ficción, novela histórica, artículos periodísticos... Recientemente ha sacado "Exogamia 0.3".

Miguel Anxo Fernández, por su parte, se ha hecho un hueco entre los grandes autores de novela negra gracias a su detective Frank Soutelo. Su último libro, "Lume de cobiza", es uno de los más vendidos de 2012. También Domingo Tabuyo ha publicado este año una novela de intriga, "Svea Kött", si bien en su caso es más conocido por su extensa producción poética.

También cultivan la lírica Xosé María Vila Ribadomar que acaba de publicar "Fotogramática"; Augusto Chaves que el año pasado anunció que dejaba de escribir; o Ramón Nogueira y Valentín Estévez Rial. Estos dos últimos tienen sendos blogs en internet en los que publican periódicamente sus creaciones, aunque el primero de ellos también ha sacado un libro en papel. También hace poesía la joven Valentina Carro, y Antonio Lorenzo Gómez Charlín ya va camino de la media docena de novelas. La última, "La leyenda de Fukaeri" acaba de salir a la venta a través de internet. Xaquín Exidio Cuiñas, por su parte, publicó hace un par de años su primera novela.

La localidad arousana puede presumir también de un buen número de autores especializados en el público infantil y juvenil, que a menudo firman tanto el texto como las ilustraciones de sus volúmenes. Entre estos se encuentran Mon Daporta, Eduardo Baamonde €que acaba de presentar "Pulgastel", Xulio Gayoso o Chema Heras.

En Cambados también hay un buen número de autores de obras de divulgación. Entre estos sobresalen dos figuras: Adela Leiro y Jacobo Domínguez. La primera es una auténtica activista cultural y uno de los motores de la asociación Candea. Ha publicado numerosos libros, en los que a menudo se encarga también de la fotografía. El último es "Galiza, camiño do sol". Jacobo Domínguez, por su parte, firmó el best seller local "Cambados na Segunda República". Ahora está buscando editor para una historia de Cambados que ha terminado recientemente y para la transcripción de un manuscrito de Joaquín Sánchez Peña.

Otros autores de "no ficción" son Víctor Caamaño, Manuel Núñez, Sabela Pillado autora de un trabajo sobre la historia del cine en el municipio, Uxía Caride que publicó un libro sobre los "albardeiros" del oriente ourensano o Javier Montero, coator de un volumen sobre el patrimonio arquitectónico de Ribadumia.

También es importante el trabajo de Maribel Iglesias Baldonedo, que en 2009 publicó una fotobiografía de Cabanillas, y que en la actualidad ultima una de Francisco Asorey. Luis Rei, por su parte, dio a la luz hace dos años la que está considerada como la biografía más completa de Cabanillas "Crónica de desterros e saudades", y escribió años antes una lograda obra de teatro sobre la figura del "Poeta da Raza". Rei no nació ni vive en Cambados, pero trabaja en esta localidad, y buena parte de sus investigaciones están consagradas a ella. Otro cambadés por motivos laborales es el periodista Benito Leiro, autor del mejor libro de no ficción sobre narcotráfico escrito hasta la fecha.

Otro cambadés que es una figura capital de la cultura gallega es Francisco Fernández Rei; miembro de la Real Academia Galega, es un experto en lingüística de prestigio internacional. También es un reputado investigador Xosé Emilio Ínsua, y Francisco Martínez Bouzas es un destacado crítico literario. Otros cambadeses que han publicado son Rodrigo Asorey en febrero sacó "Desde Cambados con Perseo" o Cándido Moreno.

En teatro destacan las figuras de Carlos Losada y Olga González Vilas. Ésta última se acaba de estrenar como actriz en un docudrama de Jorge Coira, y dirige desde hace dos décadas el grupo de teatro Caracol. Se trata de la única compañía teatral de Cambados, y a pesar de estar compuesta exclusivamente por aficionados, sus montajes son poco menos que profesionales. Además, Olga González ha logrado con los niños de Esperanza Salnés un premio de teatro a nivel español. Manolo Pillado, por su parte, ha recogido documentación y material gráfico para una futura historia del teatro en Cambados.

En artes plásticas, el año que termina ha sido generoso en éxitos con Manolo Paz. El escultor ingresó en la Real Academia Galega, le dieron uno de los Premios da Cultura Galega, le encargaron una obra para una de las entradas principales al aeropuerto de Lavacolla... Paz tiene en mente la creación de un museo de arte contemporáneo en su finca de Castrelo. Francisco Leiro es otro creador de fama mundial.

Junto a ellos, son muchos los vecinos de este municipio arousano que pintan o esculpen: Lino Silva un pintor rodeado siempre por la expectación, e icono de la bohemia; Saúl Otero que también escribe poesía y que participó en un magnífico trabajo de divulgación sobre las telleiras; Manolo Busto; Moncho Pazos; Xurxo Durán; Xandre Otero; Fernando Arenaz; Xosé María Franco Fariña; Emérita Méndez; Elena Silvoso; o Jaime Falcón Fariña. Cambados cuenta además con una escuela de pintura, que dirige Ramón Costa, y tuvo la principal galería de arte de O Salnés hasta el pasado otoño. El tristemente fallecido Luis Fernández Silvoso es otro nombre fundamental de la cultura cambadesa de la última década gracias a su sala, Borrón 4.

La Vila do Albariño también es un potencia en música. Y es que en ella nacieron desde autores ya consagrados, como Xaquín Xesteira Treixadura o Luis Costa director del Conservatorio de Pontevedra, y el popular cantautor Isi Vaamonde, hasta jóvenes promesas, como David Falcón o los grupos 504 y Heard Bread. Y en Oubiña tiene su taller el artesano Ramón Vázquez, "O Chilro", uno de los fabricantes de instrumentos de música tradicional más prestigiosos de Galicia.

En cine, la localidad tiene como principal exponente a Juan Galiñanes, que estuvo nominado en los premios Goya por su película de animación "El bufón y la reina", mientras que Manu Paz hijo del escultor, se estrenó recientemente con el documental "Un mar de pedra". También han firmado producciones audiovisuales Benjamín Rey, Rodrigo Piñeiro y sus compañeros de la irreverente Chourizo Films, y el Grupo Lumiere, compuesto por estudiantes del instituto Francisco Asorey, que acaba de ganar un premio del certamen del Liceo Casino de Vilagarcía. Y la joven Paula Charlín se estrenó hace unos años como actriz.

Cambados tiene asimismo dos jóvenes promesas del mundo de la moda: Eva Soto y Mónica Guillán, que ya acumulan varios importantes premios en certámenes de diseño. Otro nombre imprescindible es el del fotógrafo Eduardo Apariz, cuyas imágenes rezuman siempre arte. Hizo el famoso calendario de desnudos de Esperanza Salnés.

También hay que destacar el intenso trabajo cultural desarrollado desde asociaciones como Volandeira, Con de Xido o Xironsa, o por la Banda de Castrelo, que es una de las más antiguas de Galicia. Es también relevante el papel de los propagandistas, que publicitan el trabajo artístico de los demás o que ponen sus negocios al servicio de estos. Es el caso de Ramón Falcón, que es el dueño del pub Rif Rock e integrante a su vez de proyectos culturales como la Embaixada Prusiana o el fanzine Despregable. También hacen mucho blogs como "cambadostk", "a ti meu cambados" o "cambados web".

que lle den ó 2011, sorte a partires de mañan!!!

2011-12-31T19:30:00.000+01:00

RifRocKerZ todos!!! remata un ano que ben se podía ir a tomar polo cú enteiro. Pásamolo ben, moi ben, pero por que somos así de estupendos, por que en realidade foi un ano de moitos paus, pero xa remata, e iso é o que hai que festexar esta noite, que mañan teñades unha boa e ben merecida resaca no sofá e a ver se o luns empeza a ir un pouco mellor para todos!!!

Saúde e sorte para o 2012 amigos!!! bicos a todos!

e esta noite van cair moitos clásicazos, pero moitos eh????

Venres 30: DAVID FALCÓN en concerto!!!

2011-12-30T00:33:00.000+01:00

Non vos perdades esta noite (venres 30) o último concerto do 2011, que non se axusta exactamente ós parámetros das Jazzerz Live Series, pero polo seu formato, será a terceira entrega da serie, co directo de DAVID FALCÓN, que nos presentará os seus propios temas (podedes escoitalos no seu soundcloud) e moitos covers de folk norteamericano.

DAVID FALCÓN en concerto.

Venres 30 de decembro, as 23:30h.

Non vo-lo perdades!

Bass Drum of Death "GB City"

2011-12-29T21:25:00.000+01:00

Vai rematando o ano, e pensando en discazos que nos quedaron atrás sen dúbida este merece aparecer polo medio, dende o verán máis ou menos que me fixen con el son deixou de soar nin un só fin de semana no local, así que por iso é o álbum desta última semana do ano. Bass Drum of Death son de Mississippi, USA (dunha localidade chamada Oxford) composto por John Barrett e Colin Sneed, guitarra e batería respectivamente, nada de baixos coma o nome poida levara engano, de feito o seu nome ven de cando Barrett comezou actuando como one-man-band tocando el solo coma se fose un trio, e coa incorporación de Sneed mantiveron o nome. "G.B. City" é o seu álbum de debut, rápido, furioso e divertido, son once cañonazos sen pausa, de inspiración sixtie, de garage psych e con moito fuzz, sen pausa e con bastante cacharrería de fondo, como en 'Nerve Jamming' ou máis rítmicos coma no single 'Get Found'. Xa veremos como segue a traxectoria da banda, pero eu levo meses raiando este álbum e non me cansa, e xa vos aviso que vai a estar moi alto na miña selección do mellor do ano...

BASS DRUM OF DEATH "G.B. City"

(Fat Possum /RYKO, 2011)

facédevos con el en Los Mundos de Fede:

*(link vía seu facebook, seguídeo que vale a pena)

Radio Birdman "Radios Appear"

2011-12-29T21:19:00.000+01:00

Radio Birdman apenas precisan presentación, unha das grandes institucións australianas que fixeron unha transición perfecta punk-garage-powerpop, e que souberon avellentar con outras etiquetas (os super-grupos New Race e sobre todo New Christs) aínda que xa sen o dúa Deniz Tek - Rob Younger, e seguir sendo un referente, no 2006 Tek e Younger decidiron retoma-la banda orixinal para publicar o máis que decente "Zeno Beach". Para min unha das bandas fundamentais do último cuarto de século XXI, e de toda a modernidade posterior. Tra-lo seu debut co ep "Burn my eye" en 1976, "Radios Appear" foi o seu primeiro álbum en 1977 e co asombraron a medio mundo, tanto que o seguinte ano tiveron que publicar unha nova edición con máis temas (Radios Appear Overseas Release) sempre co himno 'Aloha Steve and Danno', 'Descent into the Maelstrom', 'What Gives', 'Do the Pop', ou 'Murder City Nights' e dous covers para rematar, o 'TV Eye' dos Stooges, e o 'You're gonna miss me' dos 13th Floor Elevators. A edición que vos deixo aquí é a reedición remasterizada do 95. Un álbum imprescindible!!! Perfecto para despedi-lo ano.

RADIO BIRDMAN "Radios Appear"

(Trafalgar / Citadel, 1977)

faite con el en Black Insect Laughter.

14 xaneiro SINGLES2011

2011-12-28T14:08:00.000+01:00

Seguimos co duro escrutinio de chorradas sen criterio e demáis subxectividades confeccionando as listas con todo o que máis nos gustou neste 2011, a próxima semana poderedes destripalo todo por entregas, e o 14 de xaneiro a sesión...

presentación de "Historias Floreánicas II"

2011-12-28T13:57:00.002+01:00

As librarías Cabanillas e Contos convídannos mañan xoves (29 dec.) á presentación en Cambados de "Historias Floreánicas II" de Gogue, unha segunda entrega que contén 300 tiras cómicas diarias de Floreano no Faro de Vigo.

O acto terá lugar no Café Reymar ás 20h. coa presencia do autor meco para introducirnos neste segundo volume e prestarse á sinatura e demáis.

Ademáis dende esta semana xa podedes segui-las novidades editoriais e as actividades da Libraría Cabanillas no seu facebook.

Mato Grosso "Blanco Perfecto"

2011-12-27T16:10:00.000+01:00

O final do 2011 segue a traernos máis álbumes cos que xa non contábamos, o máis recente de todos eles é este "Blanco Perfecto" dos compostelanos Mato Grosso, nova conversión dos L'Uomo di Gomma (con membros dos Samesugas, The Homens, Fulsomes e The Lorchas), pere seguen coa mesma actitude do it yourself. Despois do Tea Party EP de finais do ano pasado (primeiro publicado por L'UDGO e logo 'reeditado' novamente xa baixo Mato Grosso), esta é a súa nova entrega, e coma sempre ofrécennola de balde no seu bandcamp.

MATOGROSSO "Blanco Perfecto"

(auto - MTGS, 2011)

Podedes escoitalo e descargalo no seu bandcamp:

<a href="http://matogrosso.bandcamp.com/album/blanco-perfecto">Blanco perfecto by Mato Grosso</a>

The Allnight Workers, promo 7''

2011-12-26T23:58:00.003+01:00

Mentres agardamos polo inminente segundo álbum dos The Allnight Workers (escoitei que sairá en febreiro do 2012) aquí temos un fantástico 7'' promocional para alegrarnos a espera. Pero este single non se vende por separado, somentes se inclúe no pack especial de oferta que nos fan Grabaciones de Impacto para este nadal (máis info aquí). Pola cara a contén 'Sunny Home of Love' e na cara b a espectacular 'You can't make me' e como eles mesmos se encargan de recordarnos single prensado en 100% new virgin compound, unha xoia o miredes por donde o miredes!!. Así que apresurádevos a encargalo, senón sempre podedes escoitalo no seu bandcamp.

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://grabacionesdeimpacto.bandcamp.com/album/advance-promo-single"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;ADVANCE PROMO SINGLE by THE ALLNIGHT WORKERS&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

Ven 30: DAVID FALCÓN en concerto

2011-12-25T21:47:00.000+01:00

Este Venres 30 dende as 23:30h. seguimos coa serie Jazzerz!!!

DAVID FALCÓN en concerto.

Boas Festas (por decir algo...)

2011-12-24T16:21:00.000+01:00

Hoxe era o día para poñervos o mellor villancico do mundo, e desaxarvos boas festas a todos e todo iso, pero xa se jodeu todo, así esto vai dedicado a Alex, a tódo-los amigos, e moi especialmente á súa nai e os seus irmáns, animo!!!

The Bevis Frond "The Leaving of London"

2011-12-23T14:36:00.001+01:00

Outra desas sorpresas de finais de ano, foi a de un novo álbum do meu querido Nick Saloman e o seu proxecto eterno The Bevis Frond, unha das miñas grandes debilidades. E sorpresa sobre todo por que dende que hai sete anos que publicara o estupendo "Hit Squad" (Woronzow, 2004) non tivemos máis novas del que unha visita a España hai cinco ou seis anos. Saloman faise maior, e igual que reduciu o seu ritmo de publicación (é o seu álbum número 23, pero nunca estivera máis de dous anos sen novo traballo) tamén se reducen eses típicos momentos de furia distorsionada en temas de moito minutaxe. Aquí todo é máis pausado, coa súa melancolia habitual, pero sen os seus frecuentes estoupidos (só con algún amago en 'Reanimation' e 'Too Kind'. En canto o formato o mesmo de sempre, doble vinilo en edición estupenda, ou en cd sinxelo (non vo-lo recomendo) ata os topes. Polo resto, coma sempre, ou te encanta de principio a fin ou te aburre dende o primeiro tema, qué lle imos facer? Eu son dos que disfruta coas melodías perfectas de Saloman, e alucino sempre que se desmelena e lle apreta un pouco ó acelerador. Pero tampouco vos pensedes que é un contínuo de medios tempos, Saloman tamén acelera en bastantes temas 'Speedboat', 'You'll come', xoga con moitos cambios de ritmo e pausas 'More to this than That', e logo entre algunha traxedia melancólica, moito pop luminoso que tanto lle (nos) gusta. A ver se a seguinte entrega non tarda tanto!!!

THE BEVIS FROND "The Leaving of London"

(Woronzow Recs, 2011)

faite con el en New Album Releases.

Mudhoney: "Until..." (con Kim Salmon) e "Head on the Curb"

2011-12-22T19:56:00.003+01:00

O final deste 2011 estanos a deixar moitas sorpresas, algunhas delas que poucos esperabamos. Unha das gordas é a publicación de dous álbumes inéditos dunha das nosas bandas favoritas: Mudhoney. Non son novos, para nada e ademáis son de natureza moi distinta:

En primeiro lugar unha auténtica xoia para coleccionistas. O Ep titulado "Until..." firmado por Kim Salmon and the Guys from Mudhoney esta é a súa historia un pouco resumida: a finais de 1994 Steve Turner abandonou a banda (aínda que o final resultou ser só unha pequena temporada de relax) e os seus compañeiros pensaron en Kim Salmon para sustituílo. Kim Salmon é unha das grandes institucións do rock australiano, fundador e cabeza pensante dos The Scientists, dos Beasts of Bourbon, ou de Kim Salmon and the Surrealists ademáis de outras moitas formacións paralelas (Antenna, Darling Downs, etc). Completaron unha xira xuntos e grabaron bastantes temas, finalmente Salmon e os membros de Mudhoney decidiron que seguían vías distintas, e Turner volveu á banda. E dende 1995 esas grabacións estiveron no caixón, ata que Mudhoney e Sicientists coincidiron no cartel dun festival en NYC o ano pasado, e puxéronse mans á obra para editar todo ese material, e aquí está da man de Bang! Records (de Munster Recs) con esta espantosa portada... pero este sí, un auténtico disco inédito con puro son 1995!!! lástima que non participara Steve Turner...

KIM SALMON AND THE GUYS FROM MUDHONEY "Untill..."

(Bang! / Munster Recs, 2011)

faite con el no blog Rising above Bedlam (all australian music).

E despois este "Head on the Curb", que en realidade son demos e descartes do período de "Piece of Cake" de 1992, e agora sae á luz con todo o son crudo propio deste tipo de grabacións, así tal cual, sen apenas procucción. Ahí estaban por suposto Mark Arm, Steve Turner e Dan Peters, e nesta época con Matt Lukin ó baixa tralo seu abandono dos Melvins. ahí atoparedes as primeiras tomas de temas clásicos como 'Ritzville', 'No End in sight', '13th Floor Opening' ou 'Acetone', e ata oito descartes incluíndo o cachondeo do mítico 'I hate the Bloody Queen'.

MUDHONEY "Head on the Curb"

(Sutro Park, 2011)

faite con el no blog Osito Musikero.

descarga Munstapha Black Grooves!!!

2011-12-21T21:14:00.000+01:00

Aquí está unha selección da sesión do pasado venres, un novo volume das NiggerSoulFunk: Black Grooves!. Con imprescindibles nunca suficientemente recoñecidos como Danny White, Lee Dorsey, Joe Chopper, Eddio Bo, Gene Chandler e outros consagrados como Hancock ou Mingus...

PSYCH.MUNSTAPHÀ "NiggerSoulFunk Vol.4: Black Grooves!"

(sesión Rif-Rock 16 dec.2011)

descarga Black Grooves!

14 xaneiro SINGLES2011

2011-12-20T21:25:00.000+01:00

Última hora!!! un dos nosos invitados especiais á sesión SINGLES2011 de Kurco e Munstaphà, non poderá asistir, non sei si terá q ver coa folga das aerolíneas ou por algún outro motivo... pero como si estivera!!

Outro persoaxe do ano.

'Bienvenido a mi zombie fiesta', expo de Nuria Díaz

2011-12-20T21:15:00.000+01:00

Dende onte xa podedes visita-la exposición da ilustradora Nuria Díaz Bienvenido a mi Zombie Fiesta no Gato Cósmico de Compostela (Rúa Concepción Arenal nº1 local 4). Así no-la presentan na súa web:

“Bienvenido a mi fiesta” é unha exposición de ilustración cun gran carácter narrativo, próxima ó libro infantil ou ó cómic, e que trata dunha festa de aniversario na que todo o mundo o está a pasar ben, até que… chegan uns nenos zombis desexosos de comida fresca! As imaxes son directas e pouco recargadas, xogando cunha paleta de cores cálidos e, a pesares da temática, nada gore. Están realizadas con lápis, acrílicos e collage. Cun estilo entre naif e pop, tódalas ilustracións crean un conxunto e, á súa vez, cada unha garda un senso propio por separado.

para máis info visitade a web de Nuria Díaz: Krabismos.

TRIO PHIL JAZZ GROUP!

2011-12-19T16:48:00.001+01:00

Nas dúas entradas anteriores tedes tódo-los videos do concerto do pasado sábado (17 dec) dos TRIO PHIL JAZZ GROUP, no que foi a segunda entrega da serie Jazzerz!.

Manuel Méndez, Noli Torres e Rubén Iglesias ofrecéronnos un concerto cheo de guiños o blues e ó rnb, moi rítmico e destacando en especial os seus propios temas e os covers de Coltrane e Hancock. Só subimos 6 videos, pero sirven moi ben de resumo do bo concerto que nos ofreceron para os que non estivéchedes por alí... [pt.1 - pt.2].

Tamén podedes ve-los todos seguidos en lista de reproducción:

Trio Phil Jazz Group! (Jazzerz Live Series)

Trio Phil Jazz Group (live pt.1)

2011-12-19T16:46:00.001+01:00

Trio Phil Jazz Group (live pt.2)

2011-12-19T16:46:00.000+01:00

Sáb 17: TRIO PHIL JAZZ GROUP en directo

2011-12-16T11:32:00.000+01:00

E mañan Sábado 17 segunda entrega da series Jazzerz co directo de

TRIO PHIL JAZZ GROUP

MANUEL MÉNDEZ guitarra / NOLI TORRES batería / RUBÉN IGLESIAS baixo

dende as 23:30h. Non vo-lo perdades!

Trio Phil Jazz Group

2011-12-16T10:53:00.001+01:00

Aquí tedes uns cantos videos de TRIO PHIL JAZZ GROUP

para que vos fagades unha idea do concerto de mañan

esta noite Black Grooves!

2011-12-16T01:54:00.000+01:00

Lee Dorsey

2011-12-15T20:09:00.000+01:00

Eddie Bo

2011-12-15T19:51:00.000+01:00

Ernie & The Top Notes Inc.

2011-12-15T19:48:00.000+01:00

Danny White

2011-12-14T21:20:00.000+01:00

Willie Mitchell "Solid Soul"

2011-12-14T09:20:00.001+01:00

Willie Mitchell é un dos principais referentes do soul de Memphis, xunto con Al Green ou Syl Johnson, ademáis de músico, productor e arranxista, pero sempre destacou como saxofonista e sobre todo polas súas enormes composicións. Como curiosidade o seu último traballo foi a producción do álbum "Nothing's Impossible" de Salomon Burke, no 2010, que foi o último que fixeron os dous difuntos. "Solid Soul" é o seu noveno álbum de estudio, neste álbum non atoparedes ningún dos seus principais éxitos (como 'That Driving Beat' ou 'The Champion') pero este é un dos álbumes máis elegantes, totalmente instrumental, pura esencia groove!!!

WILLIE MITCHELL "Solid Soul"

(Hi Records, 1969)

Faite con Solid Soul no blog Soundological Investimigations.

Willie Mitchell

2011-12-14T09:07:00.000+01:00

Este Venres: Munstapha Black Grooves!

2011-12-13T17:06:00.000+01:00

Commercial Sampler #2

2011-12-13T16:56:00.001+01:00

A tenda madrileña Commercial Records, presentou o mes pasado o segundo volume dos seus recopilatorios Commercial Sampler#2, que a diferencia do primeiro adicado a bandas madrileñas, nesta ocasión abarca todo o estado, e ahí están os nosos paisanos Novedades Carminha e os Telephones Rouges compartindo álbum con Lüger, Betunizer ou Mujeres. O álbum está dispoñible de balde en descarga directa dende o seu bandcamp. Para máis info sobre Commercial Records e todo o seu material visitade o seu blog.

V.A. "Commercial Sampler #2"

(Commercial Records, 2011)

Descárga Commercial Sampler #2 de balde no seu bandcamp.

&amp;amp;lt;a href="http://commercialrecords.bandcamp.com/album/commercial-sampler-2"&amp;amp;gt;Commercial Sampler #2 by Commercial Records&amp;amp;lt;/a&amp;amp;gt;

14 xaneiro SINGLES2011

2011-12-13T15:56:00.002+01:00

E xa temos tamén data para o habitual repaso do ano, será o 14 de xaneiro, SINGLES2011 con Munstaphà e Kurco SoundSystem, unha noite para destripa-los mellores álbumes, singles e bandas do 2011, e ademáis esa semana sacaremos as nosas listas e demáis.

Un mes por diante para preparalo todo...

Marinocha Vs. Jomitallas para comezar 2012

2011-12-12T21:20:00.000+01:00

A tradición dí que a primeira sesión do ano no Rif-Rock corresponde dende hai moito tempo a Marinocha e Jomitallas, e así será no 2012, o 7 de xaneiro.

The Embrooks "Yellow Glass Perspections"

2011-12-09T14:31:00.002+01:00

Unha semana máis recomendareivos un álbum en función das compras vinílicas de semana, nesta época consumista o mércores volvín a casa máis que satisfeito despois de comprar unhas boas gangas, o mellor debeu de ser a cara que se me puxo cando nunha tenda atopei un par de caixóns de vinilos con cartel de todos a 5€. De alí foron para a miña casa o primeiro álbum dos portugueses The Act-Ups ("The Psychedelic Sounds of Today"), o segundo álbum dos Thee Fine Lines "Set you straight", e o tamén o fantástico debut "Love's Dead Leaves" dos The Loons de Mike Stax. E por último o que vos recomendo en primeiro lugar, o "Yellow Glass Perspections" dos Embrooks, do que estaba convencido de que xa o compartíramos neste blog. Os británicos The Embrooks son seguramente a maior referencia do freakbeat do que vai de século (e de finais do anterior), e cunha fórmula impecable na que recuperan a esencia da xeración mod, engadíndolle moito garage, psych, beat e power pop. Se nos seus anteriores traballos (en formato largo ou eps) podían resultar algo máis escuros e menos aptos para tódo-lo públicos, neste último álbum coa producción de Liam Watson o resultado é moito máis luminoso con temas enormes como 'Happy Flicke Girl' ou cover de temas esquecidos tan deliciosos como 'Riding a Wave' dos Turnstyle. Garage co retrovisor sempre posto nos Small Faces e The Who e sen cortarse un pelo á hora de incluir cellos ou piano. Outro imprescindible!

THE EMBROOKS "Yellow Glass Perspections"

(Munster Recs, 2004)

faite con YGP en Trashistors.

Trent Reznor & Atticus Ross "The Girl with the Dragon Tattoo"

2011-12-09T13:40:00.001+01:00

Supoño que xa saberedes que en Hollywood están preparando un remake da saga sueca Millenium baseada nas novelas de Stieg Larsson, con Daniel Craig, por que o que fan os demáis non lles vale, por que non venden o seu way of life e todo iso. Pero o que fagan con esa triloxía a min impórtame ben pouco, o relevante é que da banda sonora encárgase Trent Reznor, que mentres ten en parón indefinido ós Nine Inch Nails colleulle o gusto os royalties de hollywood, de novo en colaboración con Atticus Ross e tralo éxito da banda sonora de The Social Network (ademáis de recibir o Oscar e o Golden Globe á mellor música orixinal), agora apúntanse coa bso desta primeira entrega, titulada "The Girl with the Dragon Tattoo"

Non teño nin idea de cando se estrea a película, pero o álbum sae o 27 de decembro, pero dende xa podedes descargar na súa web unha mostra con 6 temas gratuítos con só rexitrarvos... se vos gustou a bso de Social Network, aquí van polo mesmo camiño: Trent Reznor & Atticus Ross.

Ven 30: DAVID FALCÓN en concerto

2011-12-08T02:46:00.023+01:00

E xa podemos anunciarvos o que será o último concerto do ano, que non se axusta exactamente ós parámetros das Jazzerz Live Series, pero polo seu formato, será a terceira entrega da serie, co directo de DAVID FALCÓN, que nos presentará os seus propios temas (podedes escoitalos no seu soundcloud) e moitos covers de folk norteamericano.
Será o venres 30 de decembro. Non vo-lo perdades!